„Í gærmorgun varð mér það á að nefna hugsanlegt eldgos og það liðu ekki margir klukkutímar uns gosið byrjaði. Reyndar hefðu fjölmiðlar átt að geta í eyðurnar nóttina áður þegar myndir náðust af “sinubruna” í miðju nýja hrauninu ef marka mátti frásagnirnar,“ skrifar Anna Kristjánsdóttir íbúi á Tenerife í nýjum pistli.
„Allt fór samt vel í byrjun. Nýja gosið var enn fjær mannabyggðum en hið gamla, en svo er spurningin hve langan tíma þarf til að það nái Suðurstrandarveginum miðað við að það er mun öflugra en hið gamla. Við vonum samt hið besta. Einasta mannvirkið sem ég þekki í nágrenninu er pallur sem var settur upp á toppi Keilis til þæginda fyrir okkur sem höfum gaman af fjallaklifri og sem einnig inniheldur kassa fyrir gestabók,“ bætir hún við.
„Um leið og gosið byrjaði, byrjuðu vangaveltur um það hver yrði fyrsti fávitinn til að stilla sér fyrir framan myndavélarnar af gosinu. Þar sem ég sat heima að æfa mig á Duolingo og sjónvarpið í gangi á RÚV-2, birtist allt í einu hanskaklædd hendi á skjánum og svo hópur fólks framan við myndavél sjónvarpsins. Ég greip símann og smellti af, en þegar ég skoðaði myndina nánar, reyndust þetta vera vinir mínir hjá þyrlusveit Landhelgisgæslunnar að kynna sér aðstæður áður en flogið var frekar yfir gosstöðvarnar. Að sjálfsögðu hætti ég snarlega við að birta myndir á Facebókarvefnum Fávitavarpið í Geldingahrauni, enda var þarna svo sannarlega fólk í vinnunni okkur öllum til heilla og ég eyddi myndunum. Ég ber meiri virðingu fyrir þyrlusveit LHG en svo að ég líki þeim við óheillakrákurnar sem skemmtu sér við að eyðileggja útsýnið að gosinu í fyrra fyrir okkur sem höfðum ekki tækifæri til að sjá gosið með eigin augum.“
Hún segir þó að annað gos var henni nær í fyrra þegar það fór að gjósa á eyjnni La Palma í norðvestri frá Tenerife.
„Vegalengdin frá því gosi til Los Cristianos var ekki lengri en sem nemur vegalengdinni frá Eyjafjallajökli til Reykjavíkur, en með því að fara til hálendisins ofan við Puerto de La Cruz á norðvesturströndinni var ég mun nær og hefði getað séð til gossins án þess að sigla yfir með Akraborginni. Nokkrir Íslendingar sáu gosið þaðan, en ég er víst orðin læknuð af gosáhuga og lét mér nægja að kaupa gos í Mercadona,“ skrifar Anna.
