„Við vorum engin fórnarlömb illrar meðferðar á barnaheimili,“ segir Anna Kristjánsdóttir, íbúi á Tenerife, í pistli á Facebook-síðu sinni.
Þar skrifar Anna um málefni vistheimilabarna en sem barn dvaldi hún lengi í Reykjahlíð og á Silungapolli. Anna segir í pistli sínum að æskufélagi hennar hafi haft samband við hana í gær. Tilefnið var það að mál vistheimilabarna var tekið upp aftur í fjölmiðlum í tilefni af því að mál Breiðavíkurdrengja var orðið 15 ára gamalt.
Ekkert mark tekið á þeim
„Hann var mjög ósáttur við umfjöllunina um barnaheimilið að Reykjahlíð á sínum tíma og er enn. Það er eðlilegt. Hann ólst þar upp nánast frá fæðingu árið 1957 og þar til barnaheimilið var flutt til Reykjavíkur um 1970. Móðir hans blessunin vann öll þessi ár á barnaheimilinu með báða syni sína með sér, en við flutninginn flutti hún norður til Akureyrar þar sem hún bjó það sem eftir var, en eldri sonur hennar hafði flust norður nokkrum árum fyrr.“
Anna segir að við skýrslutökur hjá Vistheimilanefnd hafi ekkert mark verið tekið á orðum hans, ekki frekar en hennar, enda var því borið við að úr því að einstæð móðir hans hafði starfað á heimilinu hefði hann hlotið einhverja sérstöðu á heimilinu. Anna segir það hafa verið rangt því hann hafi notið sömu umhyggju og þau hin.
Ekki fórnarlömb illrar meðferðar
„Þessi æskufélagi minn býr í Frakklandi í dag, kvæntur þar og hefur starfað hjá Sameinuðu þjóðunum við neyðaraðstoð í fjölda ára. Algjört toppeintak af manni. Við vorum engin fórnarlömb illrar meðferðar á barnaheimili. Okkur leið báðum vel á barnaheimilinu sem og öðrum vinum okkar, hann fyrstu 13 ár ævinnar, ég frá sjö ára aldri þar til að verða 12 ára, en hafði áður verið í tvígang á Silungapolli sem og eitt sumar á Laugarási í Biskupstungum fyrir sjö ára aldurinn. Bróðir minn sömuleiðis. Mássi vinur minn ólst líka upp á barnaheimilinu til um tíu ára aldurs. Þetta var hans bernska. Okkur leið öllum vel þarna miðað við aðstæður. Þetta var okkar líf og okkar æska og við áttum góð ár í barnaskólanum að Brúarlandi, síðar Varmárskóla,“ segir Anna.
Hún segir að vissulega hafi ýmislegt verið að og tekur fram í byrjun pistilsins að hún geti aðeins fjallað um þau barnaheimili sem hún hafði reynslu af, það er Silungapoll og aðallega Reykjahlíð.
„Við vorum þarna af illri nauðsyn vegna aðstæðna heima fyrir og söknuður eftir fjölskyldunni var auðvitað til staðar, en starfsfólkið reyndi sitt til að gera okkur lífið léttbærara.“
Starfsfólkið svipt mannorði sínu
Anna segir að lengi vel hafi hún ekki auglýst það sérstaklega að hún hafi alist upp á barnaheimilum eftir að hún fór aftur til Reykjavíkur.
„En það var ekki barnaheimilinu að kenna sem gerði sitt til að styðja okkur í uppeldinu, heldur var það sú skömm sem var reynt að troða í okkur að við þyrftum að skammast okkar fyrir að alast upp við aðstæður sem við réðum ekki við. Við vorum engin fórnarlömb. Við lifðum af Vistheimilanefnd sem reyndi að sannfæra okkur um að við hefðum verið fórnarlömb illrar meðferðar um leið og starfsfólkið var nánast svipt mannorði sínu. Við þáðum engar bætur og erum stolt af því.“
