Andrea Ólafsdóttir, fyrrverandi forsetaframbjóðandi og fyrrverandi formaður Hagsmunasamtaka heimilanna, er í áhugaverðu viðtali í Fréttablaðinu í dag.
Andrea var í forsetaframboði árið 2012 þegar Ólafur Ragnar Grímsson var endurkjörinn með nokkrum yfirburðum. Í viðtalinu ræðir Andrea meðal annars um listagyðjuna sem birtist henni fyrir nokkrum árum, en í dag málar hún abstrakt af hamingju sem hún vissi ekki að hún ætti til.
Áður en Andrea bauð sig fram til forseta var hún formaður Hagsmunasamtaka heimilanna. Þótt hún starfi ekki lengur á þeim vettvangi segir hún hagsmunamál heimila sér hugleikin og henni líst ekkert sérstaklega á stöðu mála.
„Á þeim rúma áratug sem liðinn er frá síðasta efnahagshruni lítur út fyrir að ekki hafi verið nóg gert og nú stefnir allt í hrun aftur, að því er mér virðist. Lánamál og lánskjör heimila og fyrirtækja eru enn risastórt mál í okkar samfélagi og nú er verðbólgan enn og aftur komin á mikið skrið. Það hefði verið ákaflega gott ef við, samfélag sem heild, hefðum tekið höndum saman um heimilin, þannig að þau stæðu ekki í sömu sporum og þau gerðu síðast í síðasta hruni, til að fyrirbyggja að sami leikur endurtaki sig með fjölda fjölskyldna sem missa heimili sín,“ segir Andrea sem tekur þó fram að staðan á lánamarkaði hafi breyst til hins betra.
„Sem betur fer eru fleiri komnir með óverðtryggð lán því með þeim er betur hægt að stýra hagkerfinu. Enn eru þó mjög margir með breytilega vexti og enn er ekkert þak á því hversu langt lánastofnanir geta gengið í því að innheimta með sínum marggötuðu beltum og endalaust teygjanlegu axlaböndum.“
Andrea kveðst sjálf hafa reynt að koma sér í skjól fyrir komandi hruni með því að festa vexti á óverðtryggðum lánum.
„Það skjól er þó aðeins til skamms tíma. Við erum ekki komin lengra í lánakjörum en það. Nú eru verkalýðsfélögin að semja fyrir hönd stórs hluta samfélagsins og mér finnst að þau eigi að tala fyrir lánamálum og þeirri hlið á hagsmunum heimilanna líka. Lífskjör okkar snúast ekki bara um launakjör á vinnumarkaði; þau þurfa að hugsa á víðari grundvelli því þau ná líka til verðlags og lánakjara. En lífið og lífskjör okkar snúast ekki einungis um veraldlega hluti, heldur líka umhyggju, umsjá og kærleika til barnanna okkar sem koma til með að taka við keflinu.“
Viðtalið við Andreu í heild sinni.
