Andrés kemur Þor­valdi til varnar: Bar­átta hans ógn við Sjálf­stæðis­flokkinn?

„Þor­valdur Gylfa­son er einn þeirra fáu ís­lensku prófessora sem hafa sinnt þeirri skyldu sinni sem akademi­ker að vekja at­hygli á brestum í lýð­ræði síns heima­lands. Fyrir það hefur hann hlotið ó­þökk valda­manna en vin­sældir al­mennings,“ segir Andrés Magnús­son, læknir og fyrr­verandi stjórn­laga­ráðs­maður.

Andrés skrifar pistil um mál Þor­valdar Gylfa­sonar í Frétta­blaðið í dag en eins og kunnugt er beitti efna­hags- og fjár­mála­ráðu­neytið sér fyrir því að Þor­valdur fengi ekki stöðu rit­stjóra hjá fag­tíma­ritinu Nor­dic Economic Poli­cy Revi­ew.

Andrés bendir á að Þor­valdur hafi verið sá ein­stak­lingur sem hlaut lang­flest at­kvæði allra fram­bjóð­enda til stjórn­laga­þings árið 2010. Hann hafi alla tíð reynt að halda sig utan við flokks­pólitík, nema eitt sinn þegar hann vann að því að fá stjórn­völd til að standa við að lög­gilda þá stjórnar­skrá sem þjóðin hafði kosið sér.

„Þor­valdur hefur fyrst og fremst beitt sér fyrir tveimur þjóð­fé­lags­málum: að eðli­legt verð fáist fyrir kvótann og að hin nýja stjórnar­skrá, sem færir völd frá stjórn­mála­flokkum til al­mennings, verði full­gild. Nú­verandi kvóta­kerfi hefur fyrst og fremst verið við­haldið af Sjálf­stæðis­flokknum og út­gerðar­menn í staðinn við­haldið Sjálf­stæðis­flokknum.“

Andrés segir að Sjálf­stæðis­flokkurinn sé sá flokkur sem myndi tapa mestu ef völd stjórn­mála­flokka yrðu tempruð eins og hin nýja stjórnar­skrá kveður á um. Þess vegna, segir Andrés, hafi bar­átta Þor­valdar Gylfa­sonar fyrir rétt­læti verið sér­stök ógn við Sjálf­stæðis­flokkinn.

Andrés ber mál Þor­valdar saman við mál Hall­dórs Lax­ness sem var ó­hræddur við að segja skoðanir sínar á mönnum og mál­efnum, ekki síst hvað varðar mis­bresti í ís­lensku þjóð­fé­lagi.

„Hall­dór var engu ís­lensku fjár­mála­valdi háður af því að bækur hans seldust í bíl­förmum í BNA. En skyndi­lega snar­hættu bækur hans að seljast þar. Skýringin kom ekki í ljós fyrr en löngu seinna. Bjarni Bene­dikts­son, þá­verandi utan­ríkis­ráð­herra, hafði gengið á fund banda­ríska sendi­herrans á Ís­landi og beðið um að þessu yrði komið um kring. Sjö­tíu árum síðar er Þor­valdi Gylfa­syni veitt launað em­bætti er­lendis, en skyndi­lega er þeirri á­kvörðun snúið við,“ segir Andrés sem endar pistilinn á þessum orðum:

„Aftur kemur í ljós að þetta er runnið undan rifjum ís­lenskra stjórn­mála­manna sem beita á­hrifum sínum er­lendis. Sama flá­ræðið, sama vald­beitingin, sami flokkurinn, sama ættin, sama nafnið.“