Segja má að samfélagsmiðlar logi vegna greinar kynjafræðikennaranna Hönnu Bjargar Vilhjálmsdóttur og Maríu Hjálmtýsdóttur á Vísi um að áhrifavaldur sé að kenna börnum kynlífskyrkingar í skólum.
Í greininni gagnrýna þær kynfræðslu „aðkeypts kynfræðara“ og „áhrifavalds“, án þess að nefna viðkomandi á nafn.
Sólborg Guðbrandsdóttir, fyrirlesari og rithöfundur, og aktívistinn og hlaðvarpsstjórnandinn Edda Falak, koma ónafngreina kynfræðingnum til varnar á Twitter:
„Stelpur sem fíla að láta kyrkja sig mega það. Þær geta verið femínískar og fílað flengingar. Hver erum við, að segja fólki hvað því má finnast gott og hvað ekki? Fyrst unglingar eru að prófa þessa hluti með samþykki allra aðila þá skulum við hjálpa þeim að vanda sig við það,“ segir Sólborg.
„Að garga „OFBELDI“ þegar ekkert er gert án samþykkis og fólk er bara gratt og happy að stunda sitt fjölbreytta, alls konar kynlíf í friði er gaaaaalið. Fræðum um mikilvægi þess að þú spyrjir, hlustir, metir viðbrögðin og virðir þau. Það má allt ef allir eru game.“
Sólborg heldur áfram: „Þessi orðræða, sem setur unglingsstelpur upp sem sjálfkrafa þolendur og unglingsstráka sem sjálfkrafa gerendur, er líka bara sjúklega skaðleg. Höfum meiri trú á unga fólkinu en þetta. Þau vilja gera þetta vel og mega fíla ALLS KONAR. Svörum spurningunum þeirra.“
Edda tekur í sama streng: „Ég sé ekkert athugavert við það að ræða við unglinga um mörk þegar kemur að kyrkingum. Afhverju þessi forræðishyggja alltaf hreint?“
Sóley Tómasdóttir, fyrrverandi borgarfulltrúi, er ekki sammála: „Það er ekki af tepruskap sem femínistar gagnrýna klám. Af því að þeir vilji bara að fólk stundi kynlíf í trúboðsstellingu eftir giftingu. Það er af því að klámið er stór hluti félagsmótunar í samfélagi sem tekst ekki að uppræta ofbeldi gegn konum og jaðarsettu fólki.“
Beinir hún svo orðum sínum að þeim sem koma kynfræðingnum til varnar: „Elsku ungu femínistar. Ég bið ykkur um að hoppa ekki á vagn einstaklingshyggju í þessu máli. Þegar gömlu femmarnir skrifa harðorðar greinar eru þær ekkert að grínast. Þær eru að vera óþægilegar - eins og við vitum að skiptir máli,“ segir Sóley:
„Feðraveldinu finnst ekkert óþægilegra en gagnrýni á klám. Það veit ég af eigin reynslu, enda hef ég aldrei fengið fleiri og ofstækisfyllri hótanir en þegar ég talaði gegn klámráðstefnu sem halda átti í Reykjavík 2006.“
