Álf­heiður ösku­reið út í Krabba­meins­fé­lagið: „Lömuð yfir aumingja­dómnum“

Álf­heiður Inga­dóttir, fyrr­verandi heil­brigðis­ráð­herra og þing­maður til sex ára, segir að „sið­leysi“ sé eina orðið sem hún á yfir fram­göngu for­svars­manna Krabba­meins­fé­lags Ís­lands.

Eins og greint hefur verið frá glímir kona nú við ó­læknandi krabba­mein eftir ranga greiningu á sýni sem tekið var á Leitar­stöð Krabba­meins­fé­lagsins árið 2018.

Krabba­meins­fé­lagið sendi yfir­lýsingu frá sér í gær og vísar Álf­heiður til hennar í gagn­rýni sinni. Í yfir­lýsingunni var meðal annars tekið fram að starfs­maðurinn, sem málið snertir, hefði verið í veikinda­leyfi um nokkurt skeið en ekki væri hægt að full­yrða að heilsu­brestur starfs­mannsins hafi stuðlað að því sem gerðist.

„Í stað þess að gangast við á­byrgð sinni á þeirri stað­reynd að allt að 150 konur hafi fengið rangar niður­stöður á Leitar­stöðinni, er sök varpað á einn fyrr­verandi (og nánast nafn­greindan) starfs­mann – og það vegna veikinda hans,“ segir Álf­heiður í færslu á Face­book-síðu sinni.

„En til að forðast einnig að taka á­byrgð á þeirri á­sökun er skýrt tekið fram í yfir­lýsingu fé­lagsins að „ekki sé hægt að full­yrða um hvort heilsu­brestur við­komandi hefði stuðlað að því sem gerðist.“ Sið­leysi!,“ segir Álf­heiður sem sjálfur hefur notið þjónustu Krabba­meins­fé­lagsins.

„Mér var annt um Krabba­meins­fé­lagið. Ég treysti því fyrir sjálfri mér 1999 og 2007 í gegnum tvö­falda krabba­meins­með­ferð og síðan eftir­lit. Ég var hreykin af frum­kvæði fé­lagsins, þekkingunni, árangrinum og stuðningnum sem bauðst. Ég studdi við fé­lagið eins og mér var unnt sem heil­brigðis­ráð­herra 2009–2010,“ segir Álf­heiður á Facebook-síðu sinni og er augljóslega reið vegna málsins.

„Nú er ég lömuð og ösku­reið yfir aumingja­dómnum sem birtist í kattar­þvotti stjórn­enda KÍ. Og get ekki fyrir­gefið hversu grátt þeir hafa leikið hug­sjónir þeirra sem byggðu upp þetta merka fé­lag, en þeirra á meðal var faðir minn, sem var gjald­keri KÍ um ára­bil og sat í vísinda­ráði þess. Það urðu hörmu­leg mis­tök. Það er hægt að kalla þau "mann­leg mis­tök sem alltaf geta orðið". En eftir kvöldið í kvöld er ljóst að það er mikil ein­földun. Ég get ekki orða bundist.“