Álf­heiður ósátt með stað­hæfingar Sólveigar: „Get ekki stutt þessa bar­áttu ef hún er rekin á þessum for­sendum“

Álf­heiður Eymars­dóttir, bæjar­full­trúi í Ár­borg og fyrr­verandi vara­þing­maður, óskar fé­lags­mönnum Eflingar góðs gengis í sinni kjara­bar­áttu og vonar að þau náði skikkan­legum kjara­bótum.

„Ég staldraði þó við þegar ég heyrði for­ystu­menn fé­lagsins halda því fram að þau þyrftu annars­konar samning því það væri mun dýrara að búa á höfuð­borgar­svæðinu heldur en á lands­byggðinni,“ skrifar Álf­heiður á Vísi.is.

Efling hefur nýtt sér þessi rök til að krefjast meiri launa­hækkana en aðrir hafa fengið á markaði í ár.

„Oft er núningur á milli lands­byggðar og höfuð­borgar­svæðisins og hann er engum til góðs. Ég held að flestir Ís­lendingar séu eins og ég sjálf, ágæt blanda af mal­biki og möl. Ég hef sem sé búið bæði á lands­byggðinni og á höfuð­borgar­svæðinu og ég vil ekki dýpka gjána. Sam­staða og sam­kennd er mun far­sælli en þessi ei­lífi núningur. Það eru kostir og gallar við bú­setu bæði á lands­byggð og á höfuð­borgar­svæðinu,“ skrifar

„Og þess vegna þarf að gera at­huga­semdir við þessar stað­hæfingar for­ystu­fólks Eflingar. Ég hef aldrei séð þennan rök­stuðning fyrr frá verka­lýðs­for­ystunni og fór að klóra mér í hausnum og reyna að skilja hvað þau meintu,“ skrifar Álf­heiður.

Hún viður­kennir að hús­næðis­kostnaður sé mjög hár í höfuð­borginni.

„Það neitar því enginn og þar liggur Ís­lands­metið í hús­næðis­kostnaði. En hann fer hækkandi á lands­byggðinni líka. En því til við­bótar búa flestir á lands­byggðinni við:

Hærra bensín­verð
Hærra verð á mat­vöru
Meiri kostnað við heil­brigðis­þjónustu (því yfir­leitt þarf að fara til Reykja­víkur, jafn­vel til tann­læknis)
Meiri kostnað við menntun
Meiri kostnað við sam­göngur
Meiri kostnað við raf­orku
Þessu til við­bótar er yfir­leitt hærra verð á fatnaði og þjónustu ýmis­konar. Mín kenning er sú að þetta skýrist af því að oft á tíðum er ein­okun á lands­byggðinni, ekki fá­keppni og eðli­leg sam­keppni eins og yfir­leitt þekkist á höfuð­borgar­svæðinu. Ein­okunin gerir það að verkum að þú hefur ekki val um við­skipti nema við einn aðila á nær­svæðinu, annars þarftu að keyra langar leiðir“

„Ég hef oft bent á það að það er ó­dýrara að kaupa sér bíl og reka hann, en að nota Strætó frá Sel­fossi til Reykja­víkur. Ég hef oft bent á það að við þurfum að senda börnin okkar í bæinn til að mennta sig mun fyrr en höfuð­borgar­búar. Þetta hefur skánað með fjölgun fram­halds­skóla á lands­byggðinni en fram­halds­skólarnir sér­hæfa sig í tegund náms og það sem þig langar að sér­hæfa þig í er ekki endi­lega í boði í þinni heima­byggð. Þú ferð ekki í hesta­mennsku í FAS og þú ferð ekki í jökla­fræði í FSU.“

„Og við verðum að jafna raf­orku­verð milli þétt­býlis og dreif­býlis. Það var tekið eitt skref á síðasta kjör­tíma­bili og nú vil ég að þetta mál sé klárað.

Við gætum farið enn lengra í þessari greiningu. Kostnaðar­greint lífs­gæði. Hvort er dýr­mætara, að ganga 100 metra í svif­ryki til að fá bolla af Cappucino með tvö­földum espresso, möndlu­mjólk og pínu­lítið af hesli­hnetusírópi -eða geta leyft börnum að valsa um á­hyggju­laust í hreinu lofti. Leika sér á bryggjunni eða upp í sveit og kynnast frá unga aldri frum­fram­leiðslu Ís­lendinga? Ég hef því miður hvorki kunn­áttu né þekkingu til þess að kostnaðar­meta lífs­gæði.“

„En eftir að hafa klórað mér í hausnum í dá­lítinn tíma eftir að þessi yfir­lýsing kom fram get ég ekki stutt þessa stað­hæfingu eða bar­áttu ef hún er rekin á þeim for­sendum að fólk á lands­byggðinni eigi að fá lægri laun en launa­fólk á höfuð­borgar­svæðinu,“ skrifar Álf­heiður að lokum.