Alexander Ingi Olsen, atvinnulaus faðir, segir að tala eigi um hlutina eins og þeir eru. „Sóttvarnaaðgerðirnar eru ekki til verndar börnum, þær eru á kostnað þeirra,“ segir hann í aðsendri grein sem birtist í Morgunblaðinu í dag.
Sitt sýnist hverjum um þær ströngu aðgerðir sem gripið var til í síðustu viku til að hefta útbreiðslu kórónuveirunnar og hugsanlegrar fjórðu bylgju farsóttarinnar hér á landi. Skólum, að leikskólum undanskildum, var lokað nánast fyrirvaralaust í síðustu viku en verða þeir opnaðir aftur eftir páska en að líkindum með einhverjum fjöldatakmörkunum. Ástæðan er útbreiðsla breska afbrigðis kórónuveirunnar hér á landi en börn, eldri en sex ára, eru frekar talin smitast af þessu afbrigði en þeim fyrri.
Þrettán börn í Bretlandi látin
Í grein sinni bendir Alexander á að Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir hafi fullyrt að mikið sé komið undir því að komið verði í veg fyrir útbreiðslu breska afbrigðisins vegna þess að börn veikjast oftar og verr af þessu afbrigði eins og að framan greinir.
„Þessi röksemdafærsla er ekki svo galin ef við gefum okkur að þetta sé rétt hjá honum, enda gjörbreytir það stöðunni ef börn eru farin að veikjast af samskonar alvarleika og tíðni og eldri hópar. Við erum flest sammála um að líf barna er allra verðmætast og við ættum að standa vörð um þau.“
Alexander segir að breska tölfræðin hljóti að endurspegla þessa miklu tíðni alvarlegra veikinda, eða hvað?
„Nú er það svo að Covid-tölfræði Breta er mjög aðgengileg eins og íslenska tölfræðin,“ segir hann og bendir á að samtals þrettán börn, 0-14 ára, séu skráð látin vegna COVID á Bretlandseyjum.
„Það kann að hljóma skelfilega há tala en við skulum muna að þetta er rúmlega 60 milljón manna þjóð. Við getum sett þetta í samhengi árlegrar flensu en um 30 börn í þessum aldurshópi eru skráð látin af flensu árlega í Bretlandi. Við getum líka yfirfært töluna á íslenskan mælikvarða með smá útreikningum; ef Bretar væru 350 þúsund manna þjóð væri talan 0,07 börn. Við getum jafnframt leitt líkum að því að undirliggjandi heilsufar þessara barna hafi haft mikil áhrif. Þessi tölfræði er keimlík þeirri sem við höfum kynnst hér heima og erlendis á undanförnu ári, það er afskaplega fátítt að börn veikist illa af kórónuveirunni. En hvað með það? Ef þetta bjargar 0,07 börnum, er það ekki þess virði?“
Holan verður dýpri og dýpri
Alexander segir að færa mætti rök fyrir því ef sóttvarnaaðgerðir af þessu tagi hefðu ekki afleiðingar í för með sér.
„Djúp og mikil kreppa, atvinnuleysi og skerðing á skóla-, íþrótta- og frístundastarfi barna. Sum börn flosna upp úr íþróttum eða skóla og ná sér aldrei á strik aftur. Þá eykst tíðni heimilis- og kynferðisofbeldis sem og fíkni- og vímuefnaneysla og sjálfsvígum fjölgar. Tugþúsundir fjölskyldna eru að tapa öllu. Hver dagur í kreppunni kostar ríkissjóð um milljarð króna. Það er milljarður sem þarf fyrr eða seinna að skera niður, meðal annars í heilbrigðis- og velferðarkerfinu. Holan sem við þurfum að grafa okkur upp úr verður dýpri með hverjum degi sem líður. Allt kostar þetta, peninga og mannslíf, þar á meðal líf barna. Það á að tala um hlutina eins og þeir eru. Sóttvarnaaðgerðirnar eru ekki til verndar börnum, þær eru á kostnað þeirra.“
