„Aldrei hefði það hvarflað að mér hvað myndi gerast þessa nótt“

Geð­heil­brigðis­mál og sjálfs­víg á Ís­landi voru til um­fjöllunar í sér­stökum þætti í um­sjón Lindu Blön­dal sem sýndur var á Hring­braut í gær­kvöldi.

Í þættinum, Lífið fyrst, til stuðnings á­taksins 39.is, lásu fjórir leikarar upp frá­sagnir að­stand­enda sjálfs­víga. Á milli 30 til 50 manns svipta sig lífi ár hvert og fleiri gera til­raun til að fyrir­fara sér.

Hér að neðan birtist frá­sögn að­stand­enda ungrar konu sem svipti sig lífi ekki alls fyrir löngu.

Það var í byrjun árs að ég og systir mín fórum saman á Þorra­blót. Vikurnar á undan höfðu verið við­burða­ríkar hjá henni, hún og nokkrar vin­konur höfðu fagnað 25 ára af­mælum sínum saman auk þess sem hún fór í skemmti­ferð er­lendis með vinnu­fé­lögum. Ég heyrði lítið frá henni í kjöl­farið en hún sagði mér svo að hún væri með ein­hverja kvef­pest eftir ferðina.

Við hittumst hjá mág­konu okkar í for­drykk fyrir þorra­blótið. Systir mín virtist hress og aldrei hefði það hvarflað að mér hvað myndi gerast þessa nótt. Þegar komið var fyrir utan Þorra­blótið sagðist systir mín allt í einu ekki vera í stuði. Við reyndum nokkrar að tala við hana og fá út úr henni hvað væri að og hvort eitt­hvað hefði gerst en einu svörin sem við fengum var að henni liði illa eftir ferðina. Okkur tókst að sann­færa hana um að kíkja að­eins inn og reyndum sitt á hvað að hressa hana við. Á endanum á­kvað hún að fara ein heim án þess að kveðja mig. Ég fékk skila­boð stuttu seinna sem í stóð ,,sorry ég kvaddi þig ekki en er komin heim… love you.“

Daginn eftir hringdi ég í hana en hún svaraði ekki. Þegar hún hafði ekki hringt til baka um kvöldið stóð mér ekki á sama og keyrði heim til hennar. Hún kom ekki til dyra þegar ég bankaði svo ég hringdi í pabba því hann var með auka­lykil. Hann kom um leið og við gengum inn. Ljósin voru kveikt. Við kölluðum á hana en fengum ekkert svar. Það var smá rifa á svefn­her­bergis­hurðinni en þegar pabbi tók í hurðar­húninn skall hurðin aftur. Við héldum að hún hefði lokað á okkur. Þegar honum tókst að opna hurðina sáum við hvar hún lá á gólfinu. Litla systir mín hafði tekið líf sitt.

Heimurinn minn hrundi. Orð fá því ekki lýst hversu sárt og erfitt það var að missa hana. Mér leið alla daga eins og ég gæti ekki andað, eins og það stæði ein­hver á bringunni á mér. Ég grét stjórn­laust og gat nær ekki sofið því alltaf þegar ég lagði höfuðið á koddann héldu hugsanir um hana mér vakandi. Ég rifjaði stans­laust upp allt sem gerðist þetta kvöld, og glímdi við hugsanir á borð við „hefði þetta gerst ef ég hefði talað lengur við þig?“ og „hvað ef ég hefði farið heim með þér?“

Það hjálpaði mér mikið að vera í kringum mína nánustu og stuðningur vina minna var ó­metan­legur. Ég byrjaði vinna úr sorginni og á­fallinu að hafa komið að systur minni með að­stoð sál­fræðings á Land­spítalanum auk þess sem ég fór í hóp­með­ferð hjá Sorgar­mið­stöðinni. Það hjálpaði mikið að tala við aðra í svipuðum sporum, hægt og ró­lega varð and­leg líðan betri og á endanum fækkaði dögum sem ein­kenndust af depurð. Söknuðurinn mun þó aldrei hverfa og mun ég alltaf minnast þín elsku litla systir.