Al­dís Schram birti til­finninga­þrungið ljóð í gær­kvöldi

Al­dís Schram, dóttir Jóns Bald­vins Hannibals­sonar, birti til­finninga­þrungið ljóð á Face­book-síðu sinni í gær­kvöldi. Á­kæra gegn Jóni Bald­vin fyrir kyn­ferðis­lega á­reitni var þing­fest í gær­morgun og var Al­dís við­stödd þing­festinguna eins og fram kom í frétt Frétta­blaðsins í gær.

Jón Bald­vin er á­kærður fyrir kyn­ferðis­lega á­reitni í garð Car­menar Jóhanns­dóttur, en meint brot átti sér stað á Spáni sumarið 2018.

Al­dís skrifar á Face­book-síðu sína að ljóðið sé til „for­eldra sem níðast á eigin barni“. Al­dís hefur haldið því fram að faðir hennar hafi brotið gegn henni og fagnaði hún því að hann hefði verið á­kærður fyrir kyn­ferðis­brot, eins og kom fram í umfjöllun Mannlífs.

Færsla Al­dísar hefur vakið tölu­verð við­brögð. Meðal þeirra sem tjá sig undir ljóðinu er Car­men sem kærði Jón Bald­vin. „Þau áttu þig aldrei skilið,“ segir hún.

Jón Bald­vin hefur stað­fast­lega neitað öllum sakar­giftum en fyrir dómi í gær­morgun kom fram að hann krefjist frá­vísunar. Byggist krafan á því að ís­lenskir dóm­stólar hafi ekki lög­sögu í málinu þar sem meint at­vik áttu sér stað á Spáni.

Ljóðið sem Al­dís birti er hér að neðan:

„PABBI OG MAMMA

Heggur sá er hlífa skyldi,

sá er heita á faðir minn.

Hvar er, pabbi, kær­leikur þinn?

Hvað ég annan eiga vildi.

Hlakkar sú er hjálpa skyldi,

sú er heita á móðir mín.

Hvar, ó, mamma, er mildi þín?

Mig hún aldrei eiga vildi.

Hann er sinni dóttur skyldi vera skjól,

skreið um dimmar nætur upp í hennar ból.

Hún er vernd sínu barni skyldi bjóða,

til bjargar sér því kastar fyrir róða.

Og þess í stað að gera betr­um­bót,

brugga þau mér vél­ráð og iðrast ei hót,

með ó­sannindum sverta æru mína,

í því skyni að fá hreinsað sína.

Hver er mín systir? Hver er minn bróðir?

Hver er minn faðir og mín móðir?

Það er hver sá sem hefur kær­leikann.

Sá er kýs að elska sann­leikann.

Þú mín hjálp ert og hald­reipi, Abba,

sem á himnum ég á fyrir pabba.

Þú ert mín hetja, að baki mér bróðir,

bjarg mitt og skjöldur, faðir og móðir.

Al­dís Schram“