Á­hyggjur leik­skóla­kennara eftir 37 ára starf: „Allt yndis­legar mann­eskjur“ – en það vantar „bara“ eitt!

Berg­ljót Hreins­dóttir, sem hefur starfað sem leik­skóla­kennari í 37 ár á Ís­landi, hefur miklar á­hyggjur af breytingum á um­hverfi barnanna.

„Að koma orði á allt..

Í tölu­verðan tíma hef eg haft gríðar­legar á­hyggjur af mál­töku ungra barna í leik­skólum. Eftir 37 ára starf með börnum veit ég hversu mikil­væg máltakan er..hversu mikið vægi hún hefur í dag­lega lífi lítilla barna og hversu mikill grunnur hún er að fram­tíð þeirra.

Að koma orði á allt, at­hafnir,hluti og um­hverfi skiptir miklu máli og það að fá börnin til að endur­taka,skilja og læra. En um­hverfi ungra barna á Ís­landi í dag hefur tekið ó­trú­lega miklum breytingum,“ skrifar Berg­ljót á Vísi.

Hún segir skóla­starfið allt annað en það var bara fyrir sirka 7-10 árum síðan.

„Eftir margra ára starf í grónum og vel metnum skóla sem lagði mikla á­herslu á nám ungra barna, sjálf­stæði þeirra, gleði og lýð­ræði og þar sem um­hverfið sem þriðji kennarinn vó þung í dag­legu starfi, færði ég mig í nýjan skóla sem á sér enga sögu, for­tíð eða fyrir­mynd. Það hefur tekið mikið á leik­skóla­kennara­hjartað að fara í þessa veg­ferð þar sem mönnunin hefur verið bæði þung og erfið og þrýstingur frá rekstrar­aðilum ó­trú­legur..opna deildir..ekki seinna en strax..sama hvað. Enginn tími til að undir­búa neitt eða leggja línur að grunni nýs skóla..klára inn­viði eða lóð..bara inn með börn og bingó. Ráða alla sem sækja um. Næg vinna fyrir alla! Nýr skóli. Tjékk! Pólitíkusarnir státa sig af efndum kosninga­lof­orða Og svo? Er þeim svo bara drull?“

„Við erum að tala um ung­barna­leik­skóla. Starfs­manna­hópurinn saman­stendur af nokkrum reynslu­boltum og stórum hópi ungra reynslu­lítilla og ó­fag­menntaðra ein­stak­linga þar sem fólk með ís­lensku sem móður­mál eru í minni­hluta. A.m.k átta tungu­mál eru töluð í skólanum. Fólk frá Pól­landi, Lit­haen, Kenya, Venezu­ela, Columbiu, Ung­verja­landi, Thailandi og Íran með litla eða enga ís­lensku­kunn­áttu sér um að annast og kenna þessum litlu börnum. Og trúið mér..það var ekki tekið fram í um­sókn að maður þyrfti að vera sterkur í ís­lensku eða öðru tungu­máli. Engar kröfur. Nein­ei.“

Berg­ljót segir ó­líkir menningar­heimar mætast í þessum skóla og mis­skilningur og á­greiningur um alls konar mál­efni nánast dag­legt brauð, upp­á­komur og tauga­titringur eru hluti af þessari ó­líku flóru fólks sem allt vill gera vel en á sinn hátt og með sínu lagi.

„Inni á deildum eru fyrir­mæli..upp­lýsingar og út­skýringar á ensku. Sá sem er betri í ensku yfir­færir svo sam­ræðurnar yfir á pólsku..spænsku eða lit­haensku.“

„Fundir fara fram á ís­lensku og ensku og svo er túlkað hingað og þangað. Ó­sjaldan er svo efnið ekki að skila sér út í verk­lagið og vinnuna. Teknar eru á­kvarðanir en þeim sjaldan fram­fylgt, fólk gerir bara það sem það vill. Eftir sínu höfði. Telur sig vera að gera sitt besta,“ segir Berg­ljót.

„Börnin leika sér eða sitja í fangi og heyra alls konar tungu­mál í um­hverfinu. Skilja ekki. Ör­vast ekki á þann hátt sem þeim ber. Þau fá at­hygli og knúz..þau eru krútt og dúllur..sætir rúsínu­rassar..er það kannski bara nóg?“

„Til að forðast allan mis­skilning þá er allt þetta fólk yndis­legar mann­eskjur upp til hópa..kær­leiks­ríkar..skemmti­legar og gefandi. Það vantar “bara” ís­lensku­kunn­áttu og það vegur þungt í leik­skóla. Og þetta er ekki bara svona í mínum skóla. Öðru nær.

At­vinnu­lífið, rekstrar­aðilarnir, sveitar­fé­lögin og for­eldrarnir þrýsta á stjórn­endur, öll börn eiga “rétt á” plássi og svo geta allir fengið vinnu í leik­skóla. Allir.“

„Á sama tíma erum við sem fag­stétt að reyna að halda þúsund boltum á lofti og passa að örvun allra þroska­þátta litlu barnanna okkar sé í há­vegum höfð.

Þar með talið mál og mál­skilningur. Með mis­góðum árangri,“ skrifar Berg­ljót.

Hægt er að lesa grein Berg­ljótar í heild sinni hér.