Ágústa er bóndi og lætur Kristján Þór heyra það

„Að geta í ör­fáum orðum, án þess að hika og eins og ekkert sé sjálf­sagðara, drullað yfir heila starfs­stétt, er hæfi­leiki,“ segir Ágústa Ágústs­dóttir, bóndi á Reistar­nesi á Mel­rakka­sléttu, í grein sem birtist á Vísi í nótt. Greinin hefur vakið mikla athygli og verið dreift víða.

Þar gerir Ágústa orð Kristjáns Þórs Júlíus­sonar, sjávar­út­vegs- og land­búnaðar­ráð­herra, að um­tals­efni en Kristján Þór sagði á Al­þingi í fyrra­kvöld að væri frekar spurning um lífs­stíl en af­komu að vera bóndi. Ó­hætt er að segja að þessi orð hafi farið illa í marga bændur og er Ágústa í þeim hópi. Hún segist með engu móti geta trúað því að Kristján hafi sóst eftir því af fúsum og frjálsum vilja að verða land­búnaðar­ráð­herra.

„Það hefur sjálf­sagt bara fylgt með sjávar­út­vegs­ráð­herra­em­bættinu eins og leiðinda skuggi sem þú neyðist til að hafa með í eftir­dragi. Ég velti fyrir mér hver við­brögðin yrðu ef þú létir sömu orð falla um sjávar­út­veginn og þú gerir um land­búnaðinn? Þau myndu þá hljóma ein­hvern veginn svona: „Sjávar­út­vegurinn er lífs­stíll sem menn velja sér og þar skiptir engu máli hvort af­koman sé mikil eða lítil“?“

Ágústa bendir á að þessi starfs­stétt búi til matinn sem þjóðin nærist á. Það sé hverri þjóð nauð­syn­legt að vera eins sjálf­bær með ræktun og fjöl­breytni mat­væla og kostur er.

„Að vera bóndi er lífs­stíll. Mikil­vægur og göfugur lífs­stíll. En það er líka al­gjör lág­marks­krafa að við sem vinnum nánast alla vinnuna getum lifað af henni á mann­sæmandi hátt án þess að þurfa stunda aðra at­vinnu sam­hliða bú­skapnum til þess að ná endum saman. Ég veit fáa menn dug­legri en bændur. Fáir rekstrar­eig­endur myndu sætta sig við þau kjör sem við búum við í rekstri fyrir­tækja okkar. Við eigum skilið virðingu,“ segir hún.

Hún bendir á að niður­greiðslur ríkisins til sauð­fjár­bænda séu þeim til­gangi knúnar að ætla neyt­endum að fá vöruna á lægra verði út úr búð og bóndanum að fá betra verð fyrir vöruna sína.

„Það er dýrt að rækta mat. Það er alls staðar dýrt að búa til góðan og hreinan mat. En hvers vegna stoppar enginn og spyr sig hvar hnífurinn stendur í kúnni? Hvers vegna fá verslanirnar á­vallt frípassa frá allri þessari um­ræðu? Veit neytandinn t.d. hver á­lagningin er á grill­kjötinu sem hann kaupir glaður út í búð með 50% af­slætti ? Eftir að neytandinn labbar út með 50% af­sláttar­kjörin sín þá labbar verslunin í burtu með 100% á­lagningu. Hvers vegna eru verslanir með skila­rétt á öllu kjöti sem þær versla af slátur­leyfis­hafanum? Þær kaupa kjötið á allt of lágu verði vegna lé­legrar sam­keppni og það sem selst ekki er svo hent til baka í slátur­leyfis­hafann sem situr uppi með tapið. Verslanirnar bera enga á­byrgð en ganga í burtu með mesta gróðann. Það er stað­reynd. Hvers vegna er það Kristján?,“ spyr hún.

Það sem Ágústu finnst þó sorg­legast af öllu er að ríkis­stjórnin skuli láta það við­gangast að maður með „enga virðingu eða á­huga fyrir land­búnaði“ fái að gegna þessu mikil­væga em­bætti. Ef hryggur væri í inn­viðum þeirra þá myndu þeir finna hæfari mann í það hlut­verk.

„En þar sem ég tel að líkur þess séu á­líka jafn­miklar og að þú drífir þig í símann til að hringja í bændur stór­vini þína og at­huga hvernig þeir hafi það, get ég ein­göngu haldið í þá von að þú kunnir að skammast þín og segir sjálfur stöðu þinni sem land­búnaðar­ráð­herra lausri.“