Aðalheiður Ámundadóttir, fréttastjóri á Fréttablaðinu, lýsir reynslu blaðamanns Fréttablaðsins í Borgarnesi í gær í leiðara blaðsins í dag. Blaðamaður og ljósmyndari blaðsins voru sendir í Borgarnes í gærmorgun til að fylgjast með heimsókn þingnefndar á vettvang talningar í Norðvesturkjördæmi.
„Starf blaðsins á vettvangi var tvíþætt, því auk þess að flytja lesendum fréttir um framvindu þess hneykslismáls sem eftirmál nýliðinna alþingiskosninga eru þurftu þau að brjóta sér leið um fréttavettvanginn sem var kyrfilega varinn starfsliði hins opinbera sem reyndi sitt besta til að koma í veg fyrir að þau gætu sinnt sínu aðalstarfi,“ segir Aðalheiður í leiðara sínum og lýsir svo atvikum nánar.
„Tvíeyki blaðsins mætti á lögreglustöðina upp úr klukkan níu og hringdi dyrabjöllu. Formaður yfirkjörstjórnar og einn sakborninga í málinu kom sjálfur til dyra en snéri frá þegar hann sá gestina. Enginn svaraði þegar blaðamaður hringdi öðru sinni en þegar hringt var í þriðja sinn opnaði starfsmaður á stöðinni án þess þó að hleypa Fréttablaðinu inn. Taldi sig ekki mega það. Blaðamaðurinn spurði hvar starfslið RÚV væri, og benti á bíl þess á planinu. Útkastarinn viðurkenndi þá með semingi að RÚV væri þegar komið í hús. Gekk þá tvíeykið inn í húsið án þess að afla frekara samþykkis.“
Aðalheiður segir að skömmu síðar hafi viðstöddum verið tilkynnt að talning væri að hefjast og rýma þyrfti salinn. Fréttablaðið hafi neitað að víkja af vettvangi meðan stjórnmálamenn stemmdu af störf yfirkjörstjórnar. Við það sat.
„Þegar afstemmingu var lokið hélt liðið yfir á Hótel Borgarnes til að skoða talningarstaðinn, innganga í hann, sjónsvið öryggismyndavéla og annað sem máli skiptir fyrir rannsókn þingnefndarinnar. Ekki var leyndarhyggjan minni á Hótel Borgarnesi en á lögreglustöð bæjarins. Tveir öryggisverðir voru nú komnir til að halda aftur af Fréttablaðinu sem vildi mynda vettvang hinnar umdeildu talningar og flytja fréttir af störfum þingnefndarinnar. Enginn lét þess þó getið hvað í vistarverum hótels Borgarness þyldi ekki að koma fyrir almenningssjónir.“
Aðalheiður segir að uppruni leyndarhyggju hins opinbera sé ekki alltaf í efstu lögum stjórnsýslunnar. Hún grasseri ekki síst hjá starfsfólkinu á gólfinu sem veit ekki hvernig það á að bregðast við þegar blaðamann ber að garði. Auðveldasta leiðin sé oftast valin til öryggis en hún er að henda blaðamanninum út.
„Það er full ástæða til að grípa til formlegra aðgerða gegn þessum stælum enda eru þeir svo algengir að blaðamenn búa sig undir að standa í ströggli við varðmenn hins opinbera í hvert einasta skipti sem þeir mæta á fréttavettvang. Kælingaráhrifin af því eru ískyggileg, því flestir lúffa.“
