„Ég er nú að fá lyfjameðferð nr. 240 og að gefnu tilefni skrifaði ég þessa grein. Það er nauðsynlegt að átta sig á því að ef við snúum ekki vörn í sókn verður stutt í að öll þjónusta verði veitt á suðvestur horni landsins.“
Þetta segir Anna Kolbrún Árnadóttir, fyrrverandi þingmaður og núverandi varaþingmaður Miðflokksins, á Facebook-síðu sinni. Þar deilir hún grein sem hún skrifar í Morgunblaðið í dag um heilbrigðisþjónustu á landsbyggðinni.
Mikilvægasta stofnunin
„Sjúkrahúsið á Akureyri (SAk) er í mínum huga mikilvægasta heilbrigðisstofnun landsins þar sem ég sæki heilbrigðisþjónustu þangað, væntanlega er sjúkrahúsið í Neskaupstað mikilvægast í huga þeirra sem þar búa og sækja þjónustu. Samt er það fullyrt í stjórnarsáttmála ríkisstjórnarinnar að Landspítali sé mikilvægasta heilbrigðisstofnun landsins og að styrkja þurfi hana sérstaklega.“
Í grein sinni bendir Anna Kolbrún á að Sak sé varasjúkrahús Landspítala sem og kennslusjúkrahús, samkvæmt stjórnarsáttmálanum. Þó sé það staðreynd að hvergi sé hægt að finna fullnægjandi skýringu á því hvað það merkir að vera varasjúkrahús.
Hvergi næði og ekkert pláss
„Áhersla stjórnvalda á Landspítala þegar um er að ræða heilbrigðiskerfið er svo mikil að félagasamtök eins og Krabbameinsfélag Íslands með aðildarfélög um allt land hefur valið að gefa töluvert fjármagn til þess að koma á laggirnar nýrri dagdeild á Landspítala fyrir þá sem þurfa á lyfjameðferð að halda vegna krabbameina. Á SAk er einnig veitt samsvarandi þjónusta. Auðveldlega er hægt að taka undir að húsnæði dagdeildar Landspítala er löngu sprungið. En húsnæði dagdeildar á Sjúkrahúsinu á Akureyri er líka löngu sprungið,“ segir Anna Kolbrún og nefnir nokkur dæmi máli sínu til stuðnings.
„Hvergi er næði, ekkert pláss er fyrir aðstandendur og lítið sem ekkert hægt að hreyfa sig eða að eiga trúnaðarsamtöl, sem eru hverjum einstaklingi nauðsynleg. Nú er ég að hefja 12. árið mitt á SAk, þannig meint að ég greindist með brjóstakrabbamein 2011 og allar götur síðan hef ég notið þjónustu starfsfólks SAk þar sem ég hef óslitið fengið lyfjameðferð til þess að halda meininu í skefjum. Á þessum tíma hef ég séð hvernig þrengt hefur verið að starfseminni frá ári til árs. Þar sem áður var setustofa er nú meðferðarstofa, þar sem áður var býtibúr er nú aðstaða fyrir starfsfólk. Gangur deildarinnar er stappfullur af tækjum og tólum sem þarf til að starfsfólk geti athafnað sig. Eitt stendur þó upp úr; það hefur varla orðið nokkur breyting á starfsfólki, sömu hjúkrunarfræðingar og sjúkraliðar hafa nánast verið á deildinni öll þessi ár ásamt öðru mikilvægu starfsfólki. Alltaf eru hlýlegar móttökur. Deildin er samt sprungin og þess vegna brýnt að huga alvarlega að stækkun hennar,“ segir hún.
Í vörn en ekki í sókn
Hún segir að í hverri viku njóti um 50 sjúklingar þjónustu dagdeildarinnar á Sak sem að öðrum kosti þyrftu að fara suður til að hitta sérfræðinga með tilheyrandi kostnaði og umstangi.
„Það má ekki gleymast að Sjúkratryggingar Íslands (SÍ) ákveða hversu oft viðkomandi einstaklingur getur sótt þjónustuna. Er ekki kominn tími til að snúa þessu við og setja í samninga að læknar eigi að þjónusta ákveðinn fjölda íbúa landsins þar sem þeir búa? Fjárhagur SAk er í járnum og ekki mögulegt að bæta við bráðnauðsynlegri þjónustu eða þá að þróa öfluga dag- og göngudeildarþjónustu. SAk er því í vörn en ekki þeirri sókn sem er nauðsynleg, við því þarf að bregðast tafarlaust.“
