Það er ekki gott að vanta sjálfstraust, að þora ekki að bjóða upp. Svo virðist komið fyrir Bjarna Benediktssyni. Samkvæmt öllu á hann leikinn, hann á að leika, en tvístígur. Á meðan hringjast aðrir á, hittast og ráða ráðum sínum. Bjarni minnir á þann sem bíður með að bjóða upp í dans, þar til ballinu er næstum lokið. Virðist ætla að hika þar til klukkuna vantar korter í þrjú. Sem kann að verða of seint.
Bjarna er í raun nokkur vorkunn. Nánast er leitun að þeim, utan Sjálfstæðisflokksins, sem telur flokkinn vera sigurvegara kosninganna. Formælendur flestra annarra flokka hafa sagt að í þeirra röðum sé takmarkaður áhugi, eða jafnvel enginn, til að vinna með Bjarna og flokknum hans. Hann má því eins búast við að bjóði hann upp – þá verði honum hafnað. Margir hafa misst kjarkinn þegar svo illa horfir.
Kjörnir þingmenn verða, með einum eða öðrum hætti, að mynda ríkisstjórn og ekki er minnsti vafi á að mikið er talað og margt er sagt, bakvið tjöldin.
Dragi Bjarni öllu lengur að hefja formlegar viðræður er hætt við að hann missi af tækifærinu til að mynda ríkisstjórn. Þrýstingurinn á Bjarna er mikill. Sjálfstæðisflokkurinn er valda flokkur og miklir hagsmunir kunna að tapast verði flokkurinn utan ríkisstjórnar.
Fyrir Bjarna kunna kostirnir aðeins vera tveir; nú eða aldrei. Verður Bjarni kannski heimaskítsmát.
