Valafellið lá við bryggju í Ólafsvík. Af ellefu manna áhöfn vorum við fjórir innan við tvítugt. Við sátum í borðsalnum, bleyttum matarkex í mjólk og töluðum um drauma okkar, meðal annars hvað við vildum gera að lokinni nýhafinni vertíðinni.
Skyndilega kom ókunnur maður í borðsalinn. Hann kynnti sig. Sagðist vera sendur til okkar af Guði sjálfum. Tók að boða okkur trúna. Hann varð snemma var við að við áttum aðra drauma en að fara í kirkju eða leggjast á bæn. Leikurinn var honum tapaður. Það sáu allir.
Áður en hann fór, opnaði hann tösku og kom með nokkur blöð, svo sem Varðturninn, Herópið og fleiri blöð sem duglegt og kristið fólk gaf út á þeim tíma.
Augnablik eftir að hann fór kom skipstjórinn okkar og útgerðarmaðurinn Jónas Guðmundsson. Við sögðum honum frá heimsókninni og sýndum honum blöðin sem maðurinn gaf okkur.
„Hver ætli lesi þetta,“ sagði einn okkar. „Ég skal sjá til þess að þið lesið þetta allir, hvern staf,“ sagði Jónas, tók bunkann og fór með aftur á klósett.
Það reyndust orð að sönnu. Blöðin voru lesin, hvert og eitt og þau öll, aftur og aftur og eftir því sem leið á vertíðina mörkuðust blöðin af því eða vera höfð til lestrar á þröngu klósettinu í Valafelli SH 157 vertíðina 1972.
Síðar um borð í togaranum Sólbaki EA 5 sátum við í borðsalnum þegar til okkar komu tveir menn. Man ekki hvers vegna við biðum þess að mega fara í land. Hugur allra var við landgönguna. Aðkomumennirnir sögðust vera vottar jehóva.
Þeir gengu hreint til verks og tóku að boða okkur þúsund ára ríkið. Sennilega hefur sjaldan verið talað fyrir jafn daufum eyrum. Sem fyrr segir beið okkar landganga. Suma okkar hlakkaði til að hitta ung börn sín og eiginkonur eða kærustur. Aðrir þráði að komast í ríkið.
Vottarnir létu áhugaleysi okkar ekki trufla sig, ekki í fyrstu. Þeir boðuðu áfram sitt þúsund ára ríkið. Eftir drykklanga stund, galopnuðust augu eins okkar og hann spurði vottana: „Skil ég rétt, eruð þið að bjóða mér að vera meir en 900 ár til viðbótar á togara?“
Engin svör komu og hin daufa samkoma leystist upp.
