Samfylkingin er laskaður flokkur. Varð til í þeim tilgangi að verða stórt og mikið afl í íslenskum stjórnmálum. Það hefur mistekist. Kosin hefur verið ný forysta og fylgi flokksins hefur vissulega tekið ögn við sér frá þeim tímamótum. Enda varla annað hægt.
Við kosningarnar árið 2013 fækkaði þingmönnum Samfylkingarinnar um ellefu, voru tuttugu en er nú níu. Þrátt fyrir allt og allt stefnir í að sjö af þessum níu þingmönnum ætli að gefa kost á sér á ný. Þeir treysta greinilega á eigin upprisu. Telja að ekki sé fullreynt með þeirra eigin ágæti.
Jón Baldvin Hannibalsson, fyrrverandi formaður Alþýðuflokksins, sagði í Þjóðbraut Hringbrautar að upphaf af óförum Samfylkingarinnar sé að finna við myndun ríkisstjórnar Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks árið 2007, Hrunstjórn. Hann sagði þá ríkisstjórn hafa verið pólitískt meðvitundarlausa.
Enn verður ráðherra úr þeirri ríkisstjórn í framboði.
Hvort það fólk, sem hefur lengi verið í forystu Samfylkingarinnar, og hefur svo sannarlega farið umm dima dali, hið minnsta hvað fylgi varðar, geti staðið ölduna í komandi sjógangi er óvíst. Nýir vindar blása. Eldri þingmenn munu eiga á brattann að sækja. Kröfur kjósenda eru aðrar en áður voru.
Kannski eru innan Samfylkingarinnar þingmenn sem telja sig eiga sitt sæti. Og ætla að verjast. Nú stefnir í að aðeins verði endurnýjuð forysta í einu kjördæmi, norðaustri.
