Sveinn Runólfsson, fyrrverandi landgræðslustjóri, og Vigdís Hauksdóttir, fráfarandi þingmaður, eiga það sameiginlegt að hafa í viðtölum í Þjóðbraut á Hringbraut í gærkvöld talað mjög ákveðið um hversu erfitt er að eiga við íslenska kerfið. Þar á meðal þingflokkana.
Vigdís undanskiklur ekki eigin þingflokk. Alls ekki. Og ekki heldur þingflokk Sjálfstæðisflokksins, samstarfsflokk Framsóknar í núverandi ríkisstjórn. Vigdís, sem auk þess að vera formaður fjárlaganefndar, var í hagræðingarhópi ríkisstjórnarinnar. Hún sagði ekki vinnandi vegur að koma í gegn breytingum. Kerfið verji sig af hörku. „Þetta er einsog að hlaupa á vegg,“ sagði Vigdís. Vegna þeirrar tregðu til breytinga sagðist Vigdís ekki geta þetta lengur. Til að ná fram nauðsynlegum breytingum, að hennar mati, þurfi margt að breytast og engin merki sé um svo verði.
Segja má að Vigdís játi sig sigraða. Kerfið hafi sigrað.
Sveinn Runólfsson benti á að lög um landgræðslu séu frá árunum 1965 og 1969 og ómögulegt hafi reynst að fá þeim breytt. „Þegar lögin voru sett var ekki einu sinni vitað hvað sjálfbærni var,“ sagði hann.
Sveinn nefndi mörg dæmi máli sínu til stuðnings. Niðurstaða Sveins er einföld. Stjórnmálamenn, á öllum tímum, hafa kosið frekar að fara að vilja bændaforystunnar frekar en að taka þátt í að verja viðkvæmt land. Þeir hafa tekið atkvæði framyfir landið.
Fullyrðingar þeirra beggja eru merkar. Og vondar. Ekki síst að þingflokkarnir eru harðir á að verja það sem er, frekar en að þar sé horft til framtíðar og brýnar breitingar gerðar.
Sigurjón M. Egilsson.
