Það verður einstök stund þegar flautað verður til leiks í Nice í kvöld. Ísland og England. Merkari verða leikir Íslands varla. Flestir Íslendingar eiga sér uppáhaldslið í Englandi og halda jafnvel meir með þeim en íslenskum liðum. Allir leikmenn enska liðsins eru þekktir hér á landi. Hér eiga þeir marga aðdáendur.
Í kvöld verður ekki spurt af því. Í kvöld á enginn neitt. Það verður barist. Ekki bara í fótbolta. Það verður barist um heiður. Heiður þjóða. Þeir fulltrúar okkar sem hafa valist til þessa merka verkefnis eru traustsins verðir. Það hafa þeir sýnt okkur. Af þeim öllum er mikill sómi. Þeir eru þjóðarsómi.
Kannski er rangt að tala um að þeir séu þegar orðnir sigurvegarar. Kannski er rangt að tala þannig nokkrum klukkustundum fyrir leik. En samt. Þetta snýst ekki bara um fótbolta. Leikmenn Íslands, þeir Íslendingar sem hafa farið til Frakklands til að fylgja liðinu og margir aðrir hafa sýnt af sér það mikinn sóma að eftir er tekið. Ekki bara um alla Evrópu. Víðar um heiminn er dregin upp sú mynd að Íslendingar séu sóma fólk. Fólk sem stendur saman. Vonandi er það rétt.
Leikurinn í kvöld verður merkilegur. Hann er milli liðs frá vöggu fótboltans og smárrar þjóðar, nei fámennrar þjóðar. Í mótinu hafa leikmenn, þjálfarar og aðrir sem starfa við keppnisliðið, stuðningsmenn og þjóðin öll sýnt að við erum ekki smá þjóð. Við erum fámenn, en ekki smá.
Sigurjón M. Egilsson.
