Annar forseti Íslands var Ásgeir Ásgeirsson og þjóðin bar miklar virðingu fyrir honum sem og konu hans, Dóru Þórhallsdóttur. Ásgeir sat Bessastaði frá 1952 til 1968.
Pabbi minn, Egill H. Hansen, sem nú er látinn, var bifvélavirki. Við áttum heima í Hafnarfirði fyrstu árin. Hann starfaði á bílaverkstæði Villa Sveins, sem trúlega hefur heitað Bifreiðaverkstæði Vilhjálms Sveinssonar.
Við bjuggum við Krosseyrarveg, sem þá og ekki síður nú, var þröng gata. Þá var Krosseyrarvegur malargata sem hentað til að mynda einstaklega vel til stíflugerðar þegar rigndi. Krosseyrarvegur var ekki stór. En hann var ævintýraheimur fyrir okkur bræðurna. Unga og fríska drengi.
Ekki man ég hvort við vorum uppteknir við stíflugerð eða aðrar nauðsynlegar framkvæmdir þegar birtist kolsvartur bíll, sannkölluð drossía, með mjög sérstakt bílnúmer. Með íslenska fánanum og tölustafnum einn. Haddi, sá elsti okkar, kallaði í okkur og sagði að forsetinn væri að koma. Við urðum undrandi. Alveg gáttaðir. Hvað gera ungir menn þegar forsetinn kemur?
Við stóðum stjarfir og horfðum á forsetabílinn færast nær. Svo kom að hann var kominn að húsinu okkar, húsi númer átta við Krosseyrarveg.
Hafi við verið gáttaðir áður, urðum við steinhissa þegar við sáum að pabbi okkar, Egill H. Hansen var á forsetabílnum. Og ekki bara það. Hann bauð okkur að stíga um borð. Við settumst í aftursætið og pabbi tók af stað. Hann keyrði um vesturbær Hafnarfjarðar á gljáfægðum bíl forseta Íslands. Ekki lengi. En nokkra stund samt.
Ekki veit ég hvernig stóð á að komið var með forsetabílinn til viðgerðar á verkstæði Villa Sveins og því síður hvernig gat viðgengist að Egill Hansen gat tekið bílinn og rúntað á honum með unga syni sína eitt hádegi fyrir um 55 árum.
Og hvað um það, ævintýri eru ævintýri. Og kannski er ofsagt að pabbi hafi stolið forsetabílnum. Víst er að hann hafði ekki leyfi forsetans fyrir bílferðinni. Hún var ógleymanleg.
Sigurjón M. Egilsson.
