Það var bæði ljótt og vanhugsað af Guðmundi Árnasyni ráðuneytisstjóra að hringja í Harald Benediktsson alþingismann og hóta honum. Þá gildir engu hverju hann hótaði. Það er ljótt að hóta fólki.
Eins má segja að það er ljótt að gera fólki upp rangar sakir. Sama hverjar þær eru. Guðmundur þurfti ekkert að hóta Haraldi. Hann gar hringt og sagt að sér væri misboðið. Það hefði dugað jafnvel og hótun.
Þetta furðulega mál fer nú sinn farveg og þar sem aðeins þeir tveir, Haraldur og Guðmundur, komu að símtalinu mun verða tekist á hvort túlkun Haraldar eða Guðmundar er nær lagi. Orð gegn orði.
Ég hef aldrei verið þingmaður og veit þess vegna ekki hvaða óþægindi geta fylgt því starfi. Mér er minnisstætt þegar Sighvati Björgvinssyni, þá heilbrigðisráðherra, var hótað og það oft, Hanna Birna Kristjánsdóttir hefur sagt frá að sér hafi verið hótað og fleiri dæmi eru til um slíkt. Þá var fólki hótað lífláti.
Sem blaðamaður í langan tíma hefur mér oft verið hótað. Líka af stjórnmálamönnum. Einu sinni kærði ég hótun. Hún var bæði vond og margendurtekin.
Það er mannsbragur að standa af sér óþægindi sem fylgja opinberu eða hálfopinberu starfi. Þegar fólk, sem er sárt og reitt, hringir og segir kannski of mikið er ekki til fyrirmyndar að kæra viðkomandi.
Haraldur kveinkar sér undan orðum eins manns. Orðum um eitthvað ógert og sé túlkun Haraldar rétt á því sem þeim fór á milli var þetta innihaldslítið röfl. Ráðuneytisstjóri ræður litlu. Hann getur jú farið í mál sem er þá bata ágætt. Ef ekki, falla orð hans steindauð. Búið spil.
Haraldur hefur gert reiðikast ráðuneytisstjórans að stórmáli. Af ástæðulausu.
