„Nú hálfu ári eftir að ríkisstjórnin var mynduð einkennast störf alþingis mjög af alls kyns upphlaupum og gauragangi. Nýir þingmenn í stjórnarandstöðuflokkum keppa eftir að komast í sviðsljós fjölmiðla og nýta sér þingsalinn til þess. Raunar þarf ekki nýja þingmenn til auglýsingamennsku í þingsalnum. Helga Vala Helgadóttir, þingflokksformaður Samfylkingarinnar, var í einkennisbol íþróttafélags þegar efnt var til úrslitaleiks í körfubolta.“
Þetta segir Björn Bjarnason, fyrrverandi ráðherra, í grein sem birtist í Morgunblaðinu um helgina. Hann segir þingstörf nú einkennast af upphlaupum vegna frétta eða jafnvel „fréttaþátta“ eins og hann kallar það. Og gagnrýnir hann sérstaklega Sigríði Dögg Auðunnsdóttur, formann blaðamannafélags Íslands.
„Stundum er greinilega um samspil milli fréttamanna og þingmanna að ræða. Markmiðið er að þjarma sem mest að einstökum ráðherrum. Eftir að hart hefur verið að þeim sótt í þingsalnum tekur sjálfur formaður Blaðamannafélags Íslands við þeim í Kastljósi og skipar sér í sæti ákærandans, jafnvel með þingmann úr stjórnarandstöðunni sér til halds og trausts.“
Björn segir að svo virðist sem þingmenn hafi gleymt hlutverki sínu, sem hann segir að sé fyrst og fremst að: „vinna að lagasetningu og gerð formlegra ályktana, fara í saumana á frumvörpum, grandskoða þau, leggja fram rökstuddar tillögur til breytinga eða umbóta,“
„Fyrirspurnaflóð frá þingmönnum um opinber fjármál og störf ráðherra bendir til þess að þingmenn vantreysti þessum stofnunum eða viti hreinlega ekki hvert er hlutverk þeirra. Þá hafa lögskýringar þingmanna í ofstopafullum stíl ekkert raunverulegt gildi. Það er hlutverk dómara að túlka lögin og úrskurða um inntak þeirra.“
Þá minnst Björn sérstaklega á tvö mál: Íslandsbanakamálið og brottvísanamálið sem hefur verið alsráðandi í þessari viku.
„Eftir páska og fram að þinghléi vegna sveitarstjórnarkosninganna 14. maí sl. tóku stjórnarandstæðingar stóryrta syrpu í þingsalnum um sölu á eignarhlut í Íslandsbanka. Hafi flokkarnir ætlað að efla frambjóðendur sína og auka fylgið misheppnaðist það – nema kannski hjá Pírötum.
Nú í þessari viku var tekin jafnvel stóryrtari syrpa í þingsalnum vegna þess að ekki var unnt að framkvæma ákvarðanir um brottvísanir þeirra sem dveljast hér ólöglega á meðan strangar ferðareglur giltu í heimsfaraldrinum.“
Þá greinir Björn lögbundinn gang brottvísanamálanna og segir stjórnarandstöðuna ekki bera neina virðingur fyrir þeim.
„Lögbundinn gangur er þessi: Útlendingastofnun afgreiðir umsókn á stjórnsýslustigi. Niðurstöðu hennar má áfrýja til úrskurðarnefndar útlendingamála. Í ferlinu nýtur hælisleitandi framfærslu og hefur löglærðan talsmann sér við hlið. Sé úrskurður umsækjanda í óhag ber honum að hlíta honum og fara úr landi, að öðrum kosti brýtur hann lög með dvöl sinni hér.
Stjórnarandstaðan vill að þessi lagaákvæði séu höfð að engu. Forsætisráðherra sagði í útvarpsviðtali miðvikudaginn 25. maí að það væri „mjög mikilvægt að horfa á samsetningu þessa hóps, reyna að meta aðstæður“. Hópurinn væri ekki einsleitur og yrðu málefnaleg sjónarmið að ráða niðurstöðunni. Málið hefði verið unnið innan gildandi laga sem samþykkt hefðu verið í víðtækri sátt. Nýta skyldi svigrúm innan lagarammans til að fylgja þeim meginleiðarljósum um mannúð sem mótuðu lögin. Nú væri Jón Gunnarsson dómsmálaráðherra að fara yfir þessi atriði.
Í orðum forsætisráðherra felst að farið sé að stjórnsýslulögum um meðalhóf. Það orð er ekki til í bókum stjórnarandstöðunnar. Þar ræður ofstækið för. Í þingskapalögum ætti meðalhófsregla að gilda um þingmenn.“