Ökukennari var eitt sinn kærður fyrir að strjúka læri þeirra stúlkna sem lærðu hjá honum, hann káfaði á lærum stelpnanna. Þetta var á þeim tíma sem fréttir voru skrifaðar og sagðar á annan hátt en nú tíðkast. Blaðamaður fékk það verkefni að ná í ökukennarann og heyra hvað hann segði um kærurnar. Hvað gekk honum eiginlega til? Ökukennarinn hafði það eitt að segja; að það væri nú spursmál hvar lærið byrjar. En er það svo, byrjar það ekki alltaf við hné?
Þetta rifjast upp þegar lesin eru svör við ömurlegri niðurstöðu í PISA-könnuninni. Þessi setning, sem er sótt í leiðara Moggans, lýsir viðbrögðunum stórkostlega vel: „Það er rétt hjá Illuga Gunnarssyni að benda á að Pisa mæli hvorki sköpunargáfu, frumkvæði, né félagsgreind.“ Þarna vantar ýmislegt inn í, svo sem göngulag, hárgreiðslu og eflaust margt fleira.
Semsagt, ekkert að marka þetta PISA. Slöppum bara af.
Eyjólfur Guðmundsson, rektor við Háskólann á Akureyri, rær lífróður með skólann sinn, þar sem fjárveitingavaldið og menntamálaráðherra, vilja ekki eða geti ekki tryggt áframhaldandi viðunandi starf í háskólum landsins, sitja hjá meðan menntakerfið sekkur, fet eftir fet. Eyjólfur sagði, í hádegisþætti Þjóðbrautar, sem er í útvarpi Hringbrautar, að PISA-könnunin kallaði á endurskipulagningu alls menntakerfisins. Staðan þar sýndi að bregðast verði við hið fyrsta.
Eyjólfur er ekki stjórnmálamaður. Hann er skólamaður. Hann sér hættur. Ráðherrann sér leiðir til afsökunar. Á því er mikill munur. Það er þetta með lærið, hvar byrjar það aftur?
