Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, fyrrum formaður Framsóknarflokksins, skrifar langa grein í Morgunblað dagsins. Þar skrifar hann, auk annars, um að stjórnmálaflokkar verði að þora að segja hvað þeir vilja. „...að enginn flokkur á Íslandi þorir að segja að hann vilji ganga í Evrópusambandið, jafnvel ekki flokkar sem voru stofnaðir út á það eitt? Í staðinn er talað í kringum hlutina með innihaldslausum frösum.“
Þarna skrifar Sigmund Davíð út frá eigin reynslu. Nýkjörinn formaður flokks síns, á árinu 2009, skrifaði hann til flokksmanna: „Framsóknarflokkurinn er eini flokkurinn sem hefur markað sér skýra stefnu fyrir aðildarviðræður við Evrópusambandið og skilgreint samningsmarkið þeirra viðræðna.“
Á flokksþingi Framsóknarflokksins árið 2009, þar sem Sigmundur Davíð var kjörinn formaður og flest það fólk sem hefur leitt flokkinn síðustu sjö ár komst til áhrifa innan hans var samþykkt ályktun um að Ísland eigi að hefja aðildarviðræður við Evrópusambandið og það með miklum meirihluta atkvæða. Áður hafði verið hafnað tillögu um að flokksþingið leggist eindregið gegn öllum hugmyndum um að Ísland gangi í Evrópusambandið.
„Þá setur flokkurinn það skilyrði, að í upphafi viðræðna verði gerður stöðugleikasamningur við Evrópska seðlabankann sem tryggi stöðugt gengi íslensku krónunnar þar til Íslendingar taka upp evru. Tekið verði tillit til stöðu íslensks efnahagslífs við umbreytingu peninga- og gjaldeyrismála á Íslandi,“ segir í frétt frá þessu merka flokksþingi þeirra Framsoknarmanna.
Rétt er Sigmundi Davíð, að best er að flokkar segi fyrir hvað þeir standa, þori að standa með eigin skoðunum. Það gerði Framsoknarflokkurinn svo sannanlega árið 2009. Enn er óskýrt hvernig heill stjórnmálaflokkur getur hringsnúist, einsog skopparakringla, í einum vettvangi í jafn veigamiklu máli og aðild eða ekki aðild að Evrópusambandinu hlýtur að vera.
Það gerði Framsóknarflokkurinn svo sannanlega.
