Þegar við göngum til kosninga á laugardaginn kjósum við okkur sjötta forsetann okkar. Og bara hann. Bara einn forseta. Einn frambjóðanda. Helsta spennan í kosningunum virðist vera hvaða frambjóðandi verður í öðru sæti, í þriðja sæti og svo í fjórða sæti.
Um það snúast kosningarnar ekki. Það eru bara ein verðlaun í boði. Embætti forseta Íslands í fjögur ár. Í veikri von hefur fólk reynt að búa til spennu um hver verði hugsanlega í öðru sæti. Tekst Andra eða Höllu, eða þeim báðum að komast upp fyrir Davíð, eða nær hann að halda öðru sætinu. Þessi er spennan. Einsog keppt sé um að verða silfurhafi og bronshafi. Að komast á pall. Svo er ekki.
Frá því að Guðni Th. Jóhannesson gaf kost á sér hefur hann notið yfirburðafylgis og þó ótrúlega langt sé frá síðustu skoðanakönnun mælir ekkert til þess að forskot hans hafi minnkað það mikið að úrslitin séu ekki þegar ráðin.
Stuðningsmenn, ekki síst Davíðs, hafa farið mikinn gegn Guðna. Þar hefur Mogginn verið konsertmeistari. Og er enn að. Í dag eru Staksteinar um Icesave og hæfilega áberandi er bent á ábyrgðarlausa menntamenn, það er Guðna Th.
Aldrei hafa orðið þeir viðsnúningar í fylgi sem þarf til að fylgi Guðna hrynji svo að hann verði ekki næsti forseti Íslands. Því er nánast útiloka að annað en að úrslitin eru ráðin nú þegar.
Hringbraut ætlar ekki að efna til kappræðna milli frambjóðenda. Hringbraut ætlar þess i stað að vera með tveggja tíma kosningaþátt annað kvöld. Tveimur tímum eftir leik Íslands og Austurríkis. Þar verður rætt við frambjóðendur og margt fólk, héðan og þaðan úr samfélaginu.
Sigurjón M. Egilsson.
