Er það svo að Ríkisútvarpið treystir sér ekki til að sinna skyldum sínum? Og ef svo er eykst enn sú ábyrgð sem hvílir á sjónvarpsstöð einsog Hringbraut. Þar eru jú framleitt íslenskt efni alla daga og mest fer fyrir umræðu um samfélagsmál. Hvers vegna skrifa ég þetta?
Jú, Auður Jónsdóttir rithöfundur skrifar, á Kjarnann, og segir meðal annars:
„Um daginn hitti ég manneskju sem er vel kunnug innanbúðarmálum í Efstaleitinu og spurði viðkomandi út í þennan átakanlega skort á þætti í öflugasta fjölmiðlinum um það sem þó ræður lífskjörum okkar og framtíð: stjórnmál bæði hér heima og á alþjóðavettvangi.
Þessi ágæti aðili setti upp kyndugan svip og lækkaði eilítið róminn þegar hann svaraði eitthvað á þessa leið: Það verður bara að segjast eins og er, að það er svo mikill ótti hér innanhúss við enn eina árásina á Ríkisútvarpið að mönnum finnst ekki á það hættandi að byrja núna með slíkan þátt.
Ef satt skal segja hef ég aldrei heyrt brýnni ástæðu fyrir slíkum þætti. Því hvað er eggið og hvað er hænan? Ef stjórnvöld þagga óbeint niður í allri alvöru umræðu í Ríkisútvarpinu hver á þá að standa vörð um ólíkar en gagnrýnar raddir þjóðar og pallborð þeirra? Ágerist þá ekki bara óttastjórnun yfirvalda þangað til sér ekki fyrir endann á henni?“
Já, hver á að standa vörðinn? Eitt er víst að Hringbraut er ekki ótti, ekki hræðsla. Hér er vilji og hungur til að gera meira og betur.
Óttalaust.
Sigurjón M. Egilsson.
