Tilefni er til að vitna í fyrrverandi forsætisráðherra, Sigmund Davíð Gunnlaugsson, en hann segir í grein í Morgunblaðinu í dag, þar sem hann skrifar um veiðigjöldin: „Núverandi fyrirkomulag er í raun nánast hreinn landsbyggðarskattur. Tugir milljarða eru teknir út úr samfélögum hringinn í kringum landið. Þessu þarf að breyta. Þriðjungur veiðigjaldanna ætti að renna til sveitarfélganna utan höfuðborgarsvæðisins...“
Í sama blaði og á sömu síðu skrifar Elliði Vignisson bæjarstjóri í Vestmannaeyjum um sjávarútvegsfyrirtækin í sinni heimabyggð: „Þessi fyrirtæki eiga það sammerkt að hafa í gegnum tíðina getað nýtt sér styrk sinn til farsældar þar sem jarðvegurinn hefur verið traustur og stjórnmálamenn almennt borið gæfu til að skapa fyrirsjáanleika, stöðugleika og traust. Staða þeirra í dag er afurð þessa umhverfis.“
Við lestur þess sem þeir Sigmundur Davíð og Elliði skrifa má spyrja hvor hafi rétt fyrir sér, annar eða jafnvel báðir?
Það er rétt að veiðigjöldin renna í ríkissjóð, þar sem þau eru brúkuð. Vel eða illa. Hitt er annað og margsannað að aðrir peningar en veiðigjöld eru flutt frá sjávarbyggðunum. Arður eigenda og fjárfestingar á höfuðborgarsvæðinu, og reyndar um allt, fara líka frá sjávarbyggðunum. Ekki bara gjöldin. Líka stór hluti gróða.
Trúlega myndi láglaunafólki í fiskvinnslu fyrirtækjanna bregða ef ekki væru til rafrænir peningar og að flytja yrði peningana burt úr byggðunum í gámum. Þannig að peningaflutningurinn yrði sýnilegur. Fyrir allra augum.
Þá yrði fjör í Eyjum.
