Ríkisforstjórar, héðan og þaðan, kvartað sáran yfir hversu mikið er hert að þeirra stofnunum. Þeir berjast um einsog þeir geta. Milli þeirra er samhljómur, þó störf þeirra og stofnanir séu oft með ólíkum hætti. Þeir skemmta ekki öllum með þessu framferði. Síst af öllum fjármálaráðherranum, sem sagði á Alþingi:
„Á síðastliðnum árum hefur mér þótt það færast í vöxt að ríkisaðilar fari beint til fjölmiðla með sín mál. Fyrir nokkrum mánuðum sáum við til dæmis að háskólarnir vörðu talsverðu fé með heilsíðu auglýsingum til að benda á að það skorti á að fjárveitingar væru í samræmi við væntingar þeirra,“ og sagði þá útlista og sundurliða peningaskortinn í fjölmiðlum.
Þeir eru nokkrir sem hafa komið fram og kvartað, það er rétt. Bara í Þjóðbraut hafa mætti rektorar Háskóla Íslands og Háslólans á Akureyri, forstjóri Landspítalans, skólameistari Verkamenntaskólans og eflaust fleiri, en óvíða meiri samfélagsumræða en í Þjóðbraut á Hringbraut. Já, ábyrgir stjórnendur hafa kvartað. Ekki má gleyma vegamálastjóra.
„Áður átti þetta samtal sér stað fyrst og fremst við þingið og fjárlaganefnd í tengslum við fjárlagagerðina. Mér þykir þetta ekki mjög heillavænleg þróun“ sagði Bjarni á Alþingi.
Bjarni rifjaði upp að samkvæmt lögum beri ríkisstofnunum að fara eftir þeim fjárheimildum sem Alþingi hefur ákveðið. „Það þykir í dag ekkert tiltökumál að ríkisaðilar komi fram og geri grein fyrir því að þeirra stofnanir séu reknar með miklum halla og að það sé skömm að því fyrir land og þjóð að fjárheimildir þeirra séu ekki stórauknar.“
Nú er fast slegið. Ráðherrann virðist reiður. Hann sakar þá sem hann kallar ríkisaðila að vera öskra að óþörfu og jafnvel af smekkleysi, en segir sjálfur:
„Hér þarf Alþingi að spyrja sig: hver dregur línuna? Hvað ætla menn að gera þegar ríkisaðilar koma fram eins og þeim beri ekki skylda til að hlýta lögum Alþingis í þessu efnum? Í mínum huga er það býsna alvarlegt mál.“
Í þessu öllu er eitt ljóst; engum virðist skemmt.
