17. júní í risíbúð í vesturbæ Reykjavíkur fyrir kannski fimmtíu árum. Fjórir bræður. Drykkfelldur pabbi og áhyggjufull mamma. Elsti bróðir fór með vini sínum. Hinir sátu í eldhúsinu með mömmunni. Hún opnaði budduna sína. Þar voru aðeins níu krónur. Meira var ekki til.
Hún lét þann elsta fá peninginn. Bað um að þeir gætu gert sér níu krónurnar að góðu. Faðmaði synina þegar þau kvöddust. Þeir héldu til móts við hátíðarhöldin. Stoppuðu í sjoppu og festu kaup á Tóppaspakka. Sem í þá daga voru langtum minni en nú er.
Sá elsti geymdi pakkann og skammtaði af og til. Ein tafla á mann. Pakkinn varð að duga daginn.
Fáar krónur voru eftir. Flestir aðrir krakkar voru með blöðrur, ýlur, kandíflos og hvað eina. Þeir gengu um. Sugu Tópastöflurnar. Þannig dugðu þær lengur.
Sá yngsti, kannski fimm ára, bað um blöðru, bað um ýlu. Sá elsti taldi. Jú. Það var nóg eftir til að kaupa ýlu. Sá yngsti gladdist. Þegar hann blés í opna enda ýlunnar kom, að honum fannst, skemmtilegt hljóð. Sem var ekki rétt. Það kom óhljóð.
Bræðurnir voru við Dómkirkjuna þegar messa hófst. Þeir gengu inn. Settust um miðja kirju. Prúðir. Vissu að í kirkju eiga allir að vera stilltir. Presturinn byrjaði og talaði og talaði. Þeim yngsta leiddist messan. Óvænt tók hann upp ýluna og blés eins fast og hann mögulega gat. Hljóðið fyllti Dómkirkjuna. Að loknu blístrinu varð algjör þögn. Presturinn þagnaði líka.
Bræðurnir gengu skönustulegir út. Í Tópaspakkanum voru enn þrjár töflur. Ein á mann.
Gleðilega þjóðhátíð.
