Sum okkar öskra, sum gráta, sum þagna, sum skjálfa og ég veit ekki hvað. Og það sem meira er, að sum okkar gera allt þetta. Ég er einn þeirra. Ég meira að segja þagna. Finn engin orð. Get ekki sagt það sem mig langar. Ekki vegna þess að orðaforði minn sé svo takmarkaður. Nei, vegna þess að atburðurinn er svo stór að ég veit ekki hvaða orð ég get notað um hann.
Þegar þeir stóðu hlið við hlið, ellefu saman og þjóðsöngurinn okkar var leikinn og þeir sungu flestir með og einbeitingin skein úr augum þeirra fékk ég gæsahúð. Já, sagði ég og kinkaði kolli. Það var eitthvað mikið að fara að gerast. Þeir voru tilbúnir.
Vítið. Nú, fer þetta þá svona? Er draumurinn úti? Innkastið. Einstakt stökk Kára þar sem hann sveigði hrygginn í öfuga átt, þá sem hryggir venjulegs fólks geta ekki bognað, skallinn til félaga hans Ragnars og ákveðni hans þegar hann skaut föstu skoti. Jafnt.
Samleikurinn. Undirbúningur Kolla, skot. Mark.
Slaven Bilic, sem er knattspyrnustjóri West Ham og trúlega einn sá hæfasti í sinni grein, skrifaði í Daily Mail að Englendingar hafi verið óheppnir að fá Íslendinga sem andstæðinga. Portúgalar og jafnvel Þjóðverjar hefðu verið betri andstæðingar. Og hvers vegna? Vegna þess, skrifaði Bilic, að Íslendingar spila ekki bara góða vörn. „Þeir spila hana af list,“ skrifaði Bilic. Og það kom á daginn.
Ekki veit ég hvað ég get sagt til að votta íslenska landsliðinu virðingu mína. Mig skortir orð. Ég öskraði. Ég felldi tár. Ég þagnaði. Ég sat á gólfinu og hélt um höfuð mitt.
Og það sem meira er. Ég keyrði í miðborg Reykjavíkur eftir leikinn í gær. Þar sá ég fjölda erlendra ferðamanna með húfur eða trefla í fánalitunum okkar eða í landstreyjum. Allir brosti. Hvert sem þjóðernið var.
Öll heimsbyggðin horfir til okkar. Mest finnst mér um Færeyingana.
Eitt veit ég. Ég er hrærður.
Sigurjón M. Egilsson.
