„Segja má að framsóknarmönnum hafi farið svipað og Njálssonum forðum, sem létu gabba sig til að vega Höskuld Hvítanesgoða. Sannleikurinn er sá að Sigurður Ingi hefur ekki verið neinn leiðtogi, bara forsætisráðherra í starfsstjórn sem þurfti að ljúka ákveðnum verkum.“ Þanngi skrifar í Moggann framsóknarmaðurinn og bóndinn Þorsteinn Ágústsson.
Hann veitir okkur ágætt innsýni í Framsóknarflokkinn. „Blessuðu fólkinu sem er upptekið af eigin ágæti og fullvisst um að aðrir séu spilltir og óheiðarlegir, einkum sjálfstæðismenn og framsóknarmenn, tókst að hrópa Sigmund Davíð Gunnlaugsson úr forsætisráðherrastólnum. Síðan var plottið í þinginu að smjaðra fyrir Sigurði Inga, framsóknarmenn gengu í gildruna, héldu að Sigurður Ingi væri einhver sérstakur friðarhöfðingi,“ skrifar Þorsteinn.
Það er ekki friðvænlegt í Framsóknarflokki. Í gær krafðist áhrifafólk innan flokks þess að Sigmundur Davíð verði ráðherra komist Framsóknarflokkurinn í ríkisstjórn. Anna Kolbrún Árnadóttir, formaður Landssambands framsóknarkvenna, segir að hún sé á því að völdum í flokknum hafi verið rænt. „Það voru ekki nema 40 atkvæði sem skildu Sigmund Davíð og Sigurð Inga að og þarna mætti fólk og tók þátt í atkvæðagreiðslunni sem ég hef ekki séð um langan tíma í flokksstarfinu. Það eru engar sættir á leiðinni meðal flokksmanna. Ég mun því íhuga mína stöðu. Ég veit að formaður og varaformaður flokksins gera allt sem þeir geta til að komast í ríkisstjórn en það er mín persónulega skoðun að við eigum ekki að gera það.“
Sigmundur Davíð okkar Churchill?
Þorsteini bónda og framsóknarmanni er mikið niðri fyrir.
„Það hlálega við þetta allt er að Sigmundur Davíð, sem hrópaður var út af sviðinu, hefur með störfum sínum og stefnu unnið heimssögulegan sigur yfir fjármálaöflunum, enda eru það þau sem standa á bak við allt plottið sem þessi Jóhannes Kristjánsson lét ginna sig til að vinna við og Kastljós tók fegins hendi til birtingar. Sannleikurinn er sá að þjóðir eru misheppnar með leiðtoga og á það við um Íslendinga eins og aðrar þjóðir. Heimurinn stendur t.d. í ævarandi þakkarskuld við Churchill, forsætisráðherra Breta, fyrir að vinna stríðið gegn Hitler.“
Úrkast á þingi og skömm Framsóknar
„Mér virðist að megnið af því fólki sem kosið var nú á þing sé svona miðlungar og lakara en það og sumt jafnvel úrkast. Skömm þingflokks framsóknarmanna í vor er mikil að hafa ekki tekið utan um manninn og stutt hann, ekki brugðust framsóknarmenn Ólafi Jóhannessyni þegar gerningahríðin gekk yfir hann. Íslendingar standa í mikilli þakkarskuld við Sigmund Davíð fyrir hans góðu störf, sem skilað hafa þeim árangri að Ísland er í fremstu röð á flestum sviðum og komið út úr skuldakreppunni.
Skömm lítilmennanna sem lögðust á sveif með fjármálaöflunum við að fella Sigmund Davíð er mikil, þar er skömm framsóknarmanna þó langmest að bila þegar mest á reyndi, enda varð fylgið við Framsóknarflokkinn í kosningunum það minnsta frá stofnun hans.“
Af öllu þessu er nokkuð víst að Framsóknarflokkurinn á bágt á eitt hundrað ára afmæli sínu. Hann virðist loga, stafnanna á milli. Má kannski segja að hann sé sem brennandi hús.
