„Ríkisútvarpið á Íslandi er á auglýsingamarkaði og er þar umsvifamikið. Ég tel að það gangi ekki upp til lengdar að hafa það fyrirkomulag. Við verðum að horfast í augu við þá stöðu og grípa til aðgerða til að breyta því. Það mun kannski taka tíma og gerist ekki á einu misseri eða tveimur, en ég held að við verðum að fara að undirbúa okkur.“
Þannig mæltist Illuga Gunnarssyni menntamálaráðherra í ræðustól Alþingis. Þetta var ekki vel til fundið hjá ráðherranum.
Hann ruggar mörgum bátum og allt að óþörfu. Hann greip tækifæri sem hann fékk, og nýtti illa.
Okkur grunar öll að ráðherra hafi fangað stemninguna í salnum, sem góðir tækifæraræðumenn gera einatt.
Með orðum sínum, sem við verðum að legga eyru við, þar sem ráðherra talaði, gerir hann því fólki sem starfar hjá Ríkisútvarpinu, ekki síst þeim sem bera ábyrgð á rekstri þess, óleik. Á það að bregðast við? Eða láta orð ráðherrans sem vind um eyrun þjóta. Það er tríulega best.
Ráðherrann Illugi gerir okkur hinum, sem störfum á og þeim sem bera ábyrgð á rekstri hinna fjölmiðlanna, óleik. Eigum við að bregðast við. Breyta plönum okkar og væntingum vegna orða Illuga eða láta orð hans sem vind um eyrun þjóta. Ég held að það sé best.
Illugi hefur verið ráðherra þessara mála í meira en þrjú ár. Hann á kannski fimm mánuði eftir í embætti. Það er svo sem ágætt að hann finni til sín á lokasprettinum og sperri stélið við þau tækifæri sem bjóðast.
En við hin, jú við kinkum kolli en göngum til starfa okkar einsog ekkert hafi breyst. Enda breyttist ekkert.
Sigurjón M. Egilsson.
