Eftir að hafa talað við Jón Gunnarsson alþingismann, um þær breytingar sem hann leggur til á lögum um stjórn fiskveiða, spyr ég enn, einsog ég gerði þegar ég talaði við hann, hvort hann vilji að útgerðin borgi fyrir kvótann með kvóta og hvort það sé sanngjarnari leið en að útgerðin borgi með peningum.
Já, ég spyr enn. Jón telur að með þeirri leið sem hann vill fara muni nýir eiga enn meiri möguleika til að komast að í sjósókn. Þar sem sá óveiddur fiskur sem útgerðin borgar, eða fær ekki sem er eflaust réttara að segja, fari síðan á uppboð, uppboð sem verða haldin allt að fimm sinnum á ári og tryggt verði þeir sem afhentu óveiddan fisk í stað peninga fái ekki möguleika á að kaupa til baka það sem þeir afhent, eða var af þeim tekið.
Jón telur, nú sem fyrr, brýnt að gerðir verði langtímasamningar við kvótahafana. Þannig að þeir geti fjárfest til framtíðar. Það mun, samkvæmt hugmyndum Jóns, ekki verða viðhaft við aðra. Þar sem þeir verða þá að kaupa veiðiheimildir á uppboði allt að fimm sinnum á ári. Líf þeirra verður þá ein spenna, allt árið, ár eftir ár.
Jón segir mig ekki skilja málið. Sem kannski er rétt. Ég skil ekki hvers vegna er ekki hægt að stuðlað að nýliðun með einfaldari hætti. Einkum er lag að gera það í þorski þar sem nú verður kvótinn aukinn, og ekki bara núna, greinilega verður svo á næstu árum.
Best að hafa þetta einfalt. Ef á að gera fleirum kleift að róa til fiskjar er hægt að gera það án þess að blanda veiðigjöldum í málið.
Hér þarf meira en vilja til breytinga. Helst vantar kjarkinn.
Sigurjón M. Egilsson.
