Takist Sigmundi ætlunarverk sitt og hann nái að vera formaður Framsóknarflokksins fram yfir kosningar, og hvað þá? Já, hvað þá? Er það ekki vísasta leiðin til útilokunar frá næstu ríkisstjórn? Þingmenn hafa sagt,, bæði opinberlega og í smáum hópum, að á Alþingi hafi myndast allt annað andrúmsloft eftir að Sigmundur Davíð sagði af sér sem forsætisráðherra og fór í frí frá þingstörfum. Þá þingmenn langar væntanlega ekki mikið til að mynda með honum ríkisstjórn að loknum kosningum.
Hvað sem Sigmundi Davíð kann að þykja sanngjarnt, ósanngjarnt, vont eða ekki vont hefur nánast allt spilast gegn honum. Hann er fallandi og virðist vilja, umfram flest annað, að taka Framsóknarflokkinn með sér í fallinu.
Annað forystufólk segir enn að það muni ekki fara fram gegn sitjandi formanni. Það fólk reynir hvað það getur til að sýna særðum formanni ögn af virðingu. Sú stund nálgast að þetta fólk rís upp og segir hingað og ekki lengra.
Allra næstu dagar verða afdrifaríkir í sögu Framsóknarflokksins. Annað forystufólk en formaðurinn verður að bregðast við ef ekki á illa að fara. Flokkurinn nálgast klofning. Það fólk sem stendur næst formanninum og svo hinn hópurinn, þar fer Eygló Harðardóttir sennilega fremst og svo auðvitað Sigurður Ingi Jóhannsson varaformaður. Ekki er hægt að skilja Lilju Dögg Alfreðsdóttur utanríkisráðherra á annan veg en þann að hún standi með Sigmundi Davíð, enda handvaldi hann hana í ríkisstjornina á sama augnablik og hann sjálfur fann sig sigraðan og sagði af sér.
Ásmundur Einar Daðason sem var hvorutveggja þinngmaður og aðstoðarmaður Sigmundar Davíðs ætlar að hætta. Ekki er hægt að túlka það á annan hátt en að hann hafi fengið nóg, gefist upp fyrir aðstæðunum.
Hið minnsta sjö af nítján þingmönnum Framsóknarflokksins hyggjast ekki sækjast eftir endurkjöri. Það eitt segir að það er eitthvað að.
Framtíð Framsóknarflokkksins er í höndum Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, og hann virðist ekki tilbúinn til að sleppa.
