Ekki er annað að sjá og heyra en Viðreisn, og þá Björt framtíð líka, hafi aldrei átt erindi á fundi með Katrínu Jakobsdóttur, og hinum öllum, þegar átti að freista þess að mynda ríkisstjórn. Svo langt var Viðreisn, og á hugsanlega Björt framtíð líka, frá löngu kunnum lífsskoðunum Katrínar og annarra að erfitt er að sjá ástæðu til þess að fundað var á annað borð.
Var ekki einfaldara að segja það, sem nú er sagt, strax í upphafi. Svo mikið hefur borið á milli að ljóst er að Viðreisn, og þá hugsanlega einnig Björt framtíð, að vandséð er hvaða tilgangi viðræðurnar áttu að þjóna. Stefna stjórnmálaflokka í skattamálum talar sínu máli, skýrar en nánast allt annað. Þar sést hvernig flokkar eru, hvernig þeir hugsa. Ef flokkar eru fullkomlega á sitt hvorum endanum og ætla hvergi að færa sig nær hinum er vandséð til hvers þeir verja tíma til að ræða önnur mál.
Viðreisn hefur talað skýrt. Þeir eru hinumegin við Vinstri græn. Enn er óskýrt hvers vegna Viðreisn sagði ekki strax nei takk. Staða stjórnmálanna er alvarleg, grafalvarleg. Því verður ábyrgðarfólk flokkanna að nálgast stöðuna af fullkominni alvöru.
Flóknari er staða Bjartrar framtíðar. Flokkurinn tók þátt í Lækjarbrekkuspjallinu og talaði á síðasta kjörtímabili allan tímann um að ef ríkisstjórnin félli í kosningunum ætti stjórnarandstaðan að taka við. Viðreisn er nýi flokkurinn og Björt framtíð hefur greinilega heillast svo af Viðreisn að flokkurinn virðist hafa tapað sjálfstæði, skipt um skoðun eða skoðanir.
Eitt eru þó allir þessir flokkar sammála um. Að Bjarni Benediktsson hafi leynt hversu slæm staða ríkisfjármála er.
Hvað verður? Stjórnarkreppa eða einhverjir flokkar gleypi prinsipp sín og loforð.
