Aldrei áður hafa færri kosið í prófkjöri sjálfstæðismanna í Reykjavík. Grétar Þór Einarsson, prófessor við HA, segir þetta benda til að kjörsókn kunni að vera dræm í þingkosningunum í næsta mánuði.
Þá er spurt, hvers vegna? Og er víst að prókfjörið í Reykjavík bendi til að svo verði? Skoðum prófkjörið nánar. Ólöf Nordal var ein í framboði til fyrsta sætis. Ljóst var strax að hún yrði kjörin í það sæti. Guðlaugur Þór Þórðarson var viss um annað sætið. Og svo nánast koll af kolli. Engin spenna, fátt að gerast.
Hefðu verið átök 0lfugra frambjóðenda um forystusætin er trúlegt að fleiri hefðu gert sér far um að kjósa og velja á milli þeirra. Trúlegast er að dræm þátttaka hafi meira með frambjóðendurna að gera en kjósendurna.
Framundan er prófkjör Samfylkingarinnar í Reykjavík. Þrjú berjast um fyrsta sætið; Hegi Hjörvar, Sigríður Ingibjörg Ingadóttir og Össur Skarphéðinsson. Hver er munurinn? Í stemningsleysi Samfylkingarinnar er þess varla að vænta að fólk streymi að til þátttöku. Valgerður Bjarnadóttir gefur svo kost á sér í fyrsta til annars sætis.
Áður en fullyrt er um áhugaleysi kjósenda verður fyrst að leita til frambjóðendanna. Er áhugi þar og framboðið þannig að fólk velji að taka þátt?
