Geta pabbar ekki grátið, söng Helgi Björns í eina tíð. Ég man að þá var ég blaðamaður á Pressunni. Við gerðum okkur að leik og hringdum í nokkra og spurðum, hvort pabbar geti ekki grátið. Einn af þeim var fótboltahetjan Ingi Björn Albertsson Guðmundssonar. Ingi Björn sagði eitthvað á þá leið að hann gæti ekki hugsað sér pabba sinn volandi daginn út og daginn inn. Gott svar hjá markaskoraranum Inga Birni.
Ég græt ekki oft. Ég grét þegar KR varð Íslandsmeistari árið 1999, eftir 31 árs bið. Ég grét nokkuð oft eftir að Garpur minn fór. Saknaði hans þá og sakna enn. Og ég missti tár í gærkvöldi. Ef gerð yrði könnun á hversu margir Íslendingar grétu í gærvköldi er ég viss um að það voru fleiri en segjast ætla að kjósa Guðna Th. Jóhannesson til forseta.
Fyrir fámenna þjóð að eiga landslið sem þetta er stórkostlegt. Það er ekki bara að liðið sé gott. Allir sem að því koma eru til sóma, bæði til orðs og æðis. Fyrirliðinn minntist á handboltalandsliðið. Fallega gert.
Þær fréttir berast frá París að foreldrar Arnórs Ingva Traustasonar hafi ekki haft tíma til að fagna lengi í París. Þrátt fyrir að sonur þeirra hafi skorað sigurmark gærdagsins. Sigurmark Íslands. Sigurmarkið. Þau verða að drífa sig heim. Yngri bróðir markaskorarans keppir á pollamóti um helgina. Það er ekki síður mikils virði að styðja hann en stóra bróður. Þannig byrjar þetta jú þetta allt. Þar kepptu þeir áður landsliðsmennirnir.
Munum upphafið. Ég veit að stórkostlegur árangur í Frakklandi mun gagnast víða. Líka þegar kvennalandsliðið fer í lokakeppnina. Það verður meira gaman á öllum pæjumótum og pollamótum. Það verður meira gaman allsstaðar.
Íslendingar hafa staðið sig svo fádæma vel. Og ekki bara á vellinum. Líka á áhorfendapöllunum, á Ingólfstorgi, á Ráðhústorginu á Akureyri, í öllum stofum landsins og þar allsstaðar sannast svo ekki er nokkur vafi á; pabbar geta grátið.
Sigurjón M. Egilsson.
