Eðlilega hafa þeir sem mestra hagsmuna hafa að gæta tekið til varnar gegn umræðunni um annars vegar hina miklu auðlindrentu í sjávarútvegi og svo gegn mögulegri uppboðsleið veiðiheimilda. Skárra væri það nú.
Slök staða fiskistofna við Færeyja er jafnvel sögð vera uppboði á veiðihimildum nú að kenna. Sem er ekki einnar umræðu virði.
Hitt er auðlindarentan. Bent hefur verið á ótrúlega auðsöfnun í sjávarútvegi og uppkaup fyirtækja þar á allskyns fyrirtækjum, hér og þar. Eins er kallað eftir, án þess að svör fáist, hvert söluverð sjávarafurða er á endanum. Það fæst ekki upplýst, ekki frekar en hver skattstofn skattaskjólsfélaga er. Látið er sem nóg sé að að skattar hafi verið greiddir. Þannig er þetta. Mikilvægum upplýsingum er haldið leyndum.
Öll vitum við að stórútgerðin gerir út Moggann. Það er sama fólk og verst umræðunni um misskiptingu útgerðar og íbúa byggðarlaga þar sem kvótinn hefur verið fluttur burt og fólk situr eftir atvinnulaust í verðlausum húsum. Fótunum hefur kippt undan fjárhagslegri stöðu fólksins og jafnvel framtíðarmöguleikum, vegna þess að aðrir gátu hagnast mikið.
Í Morgunlaðinu í dag má lesa þetta:
„Þeir hinir sömu nota það einatt sem rök fyrir andstyggð sinni á kvótakerfinu að það hafi leitt búsifjar yfir margar sjávarbyggðir landsins þegar útgerðarmenn hafi flutt aflaheimildir milli staða. Ekki skal lítið gert úr þeirri staðreynd að víða hefur skórinn kreppt þegar aflaheimildir hafa flust milli staða. Það hefur reynst sá fórnarkostnaður sem fylgt hefur aukinni hagræðingu og framþróun í greininni.“
Það hefur reynst sá fórnakostnaður sem fylgt hefur aukinni hagræðingu, segir höfundurinn Stefán Einar Stefánsson blaðamaður. Við vitum þetta Stefán Einar. En er ekki rangt að fórnarlömb breytinganna borgi fórnarkostnaðinn. Nóg var til skiptanna. Svo mikið er víst. Hagnaðurinn fer sífellt til eins, eftir situr fjöldinn í ömurlegri stöðu.
