Takist Katrínu Jakobsdóttur að mynda fimm flokka ríkisstjórn verður það önnur fjölflokka ríkisstjórnin á Íslandi. Steingrímur Hermannsson stýrði fjögurra flokka og síðan fimm flokka ríkisstjórn á árunum 1988 til 1991. Sú stjórn hélt velli í kosningunum 1991, en Alþýðuflokkurinn, undir forystu Jóns Baldvins Hannibalssonar kaus frekar að fara í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokki, undir forystu Davíðs Oddssonar.
Mesta afrek ríkisstjórnar Steingríms Hermannssonar var þátttaka hennar í gerð þjóðarsáttarinnar.
Ríkisstjórn Steingríms lagði af stað með eins manns meirihluta, með 32 þingmenn meðan stjórnarandstaðan hafði 31. En hvaða flokkar voru í fjölflokka stjórn Steingríms?
Framsóknarflokkurinn var stærsti flokkurinn með þrettán þingmenn. Minnstur var eins manns þingflokkur Samtaka um jafnrétti og félagshyggju. Þingmaður samtakanna var Stefán Valgeirsson sem hafði áður setið á þingi fyrir Framsóknarflokkinn í tuttugu ár en hafði klofið sig frá Framsókn vegna ósættis vegna vals á framboðslista. Því var vík milli vina, milli Stefáns og Framsóknarflokksins, þegar Steingrímur leitaði til Stefáns um stuðning við ríkisstjórnina. Stefán varð ekki ráðherra en fékk eitt og annað í staðinn. Það verður ekki rakið hér.
Alþýðuflokkurinn var annar stærstur, með tíu þingmenn. Innan hans var ekki alltaf logn. Meðal ráðherra þess flokks voru Jón Baldvin Hannibalsson og Jóhanna Sigurðardóttir. Þau okkar, sem muna þessa tíma, vita að ekki var alltaf kært milli þeirra tveggja.
Alþýðubandalagið var með átta þingmenn. Innan þess var andinn ekki góður. Formaður var Ólafur Ragnar Grímsson, sem sjálfur náði ekki kjöri í kosningunum 1987, en varð fjármálaráðherra, utanþings ráðherra. Fyrrum formaður Alþýðubandalagsins, Svavar Gestsson var einnig ráðherra í ríkisstjórn Steingríms sem og Steingrímur J. Sigfússon. Milli þeirra, einkum Ólafs Ragnars og Svavars, andaði köldu, ísköldu.
Þrátt fyrir eins mans meirihluta og ósættis innan flokka tókst að halda starfi ríkisstjórnarinnar áfram og hún fær alls ekki slæma eftirskrift.
Svo fór að Steingrímur Hermannsson styrkti stjórnina. Hann fékk Borgaraflokk Alberts Guðmundssonar til liðs við ríkisstjórnina. Borgaraflokkurinn var með sjö þingmenn og þar með var ríkisstjórnin skipuð 39 þingmönnum, eða kannski bara 38 þar sem áhöld eru um hvort telja eigi Stefán Valgeirsson með eftir innkomu Borgaraflokksins.
Víst er að margir ráðherrar í fjölflokka stjórn Steingríms Hermannssonar voru margir ráðherrar sem þá og síðar voru aðsópsmiklir, voru oft erfiðir. Þrátt fyrir það allt tókst forsætisráðherranum, Steingrími Hermannsyni, að halda hópnum saman og hann náði árangri. Þarna sannaðist að veldur sá sem á heldur. Er Katrín Jakobsdóttir eins góður stjórnandi og Steingrímur Hermannsson?
