Bergþór Ólason, þingflokksformaður Miðflokksins, fer ófögrum orðum um Framsóknarflokkinn í ríkisstjórnarsamstarfinu við Vinstri græna og Sjálfstæðisflokkinn, og veltir fyrir sér hvort flokkurinn sé af heilum hug í samstarfinu.
„Forystumenn Framsóknarflokksins meta sig nú um stundir í stöðu til að ganga hratt um gleðinnar dyr, væntanlega í ljósi ágætrar niðurstöðu í alþingiskosningum á liðnu hausti.
Það hefur verið sérstakt að fylgjast með því hvernig samstarfsflokkar Framsóknarflokksins í ríkisstjórn kyngja dyntum ráðherra flokksins í hverju málinu á fætur öðru.“
Síðan hefur Bergþór upptalningu á málum sem honum finnst gefa til kynna að Framsóknarflokkurinn sé ekki af heilum hug í stjórnarsamstarfinu.
„Korteri fyrir sveitarstjórnarkosningar, þann 6. maí, var til dæmis boðað til blaðamannafundar í Laugardal, þar sem skrifað var undir „viljayfirlýsingu um byggingu þjóðarhallar í innanhússíþróttum“. Passað var upp á að fjármálaráðherra fengi sem minnst af gjörningnum að vita, enda lýsti hann því í framhaldinu að margt væri óljóst hvað mögulegan framgang málsins varðar og áætlað framlag Reykjavíkurborgar væri varla upp í nös á ketti.
Næst kynntu framsóknarmenn áform sín um að stórauka niðurgreiðslur úr ríkissjóði til þeirra sem stunda kvikmyndagerð. Aftur fann fjármálaráðherra sig í þeirri stöðu að þurfa að benda á hið augljósa, viðbótarkostnaður vegna áætlana Framsóknar var ófjármagnaður með öllu.
Í síðustu viku var svo enn boðað til blaðamannafundar. Tilefnið virtist vera að kynna áform formanns Framsóknarflokksins um að byggja með eigin höndum 35 þúsund íbúðir á næstu 10 árum.
Þegar betur er að gáð og rammasamningurinn lesinn, virðist eitt meginhlutverk innviðaráðherra vera að yfirfara stöðugreiningu Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar og „gera eftir atvikum tillögur um breytingar á fjárlögum/fjármálaáætlun“ eins og fram kemur í viðauka A4.“
Bergþór segir að eitt sameini allar þessar aðgerðir, og það sé að Framsóknarflokkurinn boði til aðgerða án innistæðu.
„Allt ber þetta að sama brunni. Framsóknarmenn boða aðgerðir sem engin innistæða er fyrir, né heldur fjárheimildir til framkvæmda. Setja samstarfsflokkana (iðulega Sjálfstæðisflokkinn) í þá stöðu að þurfa að spyrna við fótum gagnvart ófjármögnuðum áformum nú eða lyppast niður, sem iðulega verður raunin.“
Að lokum veltir hann því fyrir sér hvort Framsóknarflokkurinn ætli sér að gera eins og borginni og fara í samstarf með vinstri flokkum.
„Er þetta merki um að Framsókn sé af heilum hug í núverandi stjórnarsamstarfi? Eða er þetta merki um að Framsókn ætli að láta á reyna uns brestur og vippa sér þá til vinstri eins og í höfuðborginni? Það leiðir tíminn einn í ljós.“
