Davíð Oddsson, ritstjóri Morgunblaðsins, er í framboði til forseta Íslands.
Þess sést stað í Morgunlaðinu, nánast hvern dag. Ritstjóri Morgunblaðsins, og hans fólk, sér að hans eina leið til að ná kjöri er að sækja að Guðna Th. Jóhannessyni, sem hefur frá fyrsta degi síns framboð, haft mikið forskot, í skoðanakönnunum, á aðra frambjóðendur.
Dag eftir dag eru nafnlausir Staksteinar notaðir gegn Guðna, í dag er aðalfréttin á blaðsíðu tvö einnig helguð baráttunni gegn Guðna.
Sagnfræðingurinn Guðni T. Jóhannesson hefur heillað marga með framgöngu sinni, frásögn og framkomu allri. Þess vegna hefur hann talað víða og skrifað mikið. Fólk, á vegum Davíðs, liggur í öllum textum sem til eru um skrif og ræður Guðna og finnur þar eina og kannski örfáar setningar þar sem hann hefur sagt eitthvað sem hægt er að nota gegn honum, það er að segja sé hún tekin úr samhengi við annað.
Þessi aðferð Davíðs er vond. Hún yfirskyggir allt. Það sem aðrir frambjóðendur segja eða vilja segja kemst ekki að. Það er mjög miður. Andri Snær, Halla, Sturla og öll hin hverfa í rykið af harðri baráttu Davíðs og hans fólks.
Það er mjög miður. Við þurfum baráttu um embættið, baráttu þar sem hugur allra frambjóðenda kemur fram.
Núverandi framboðsbarátta er leiðinlega einhæf. Eitt framboð stýrir henni. Davíð hefur tekist að stela kosningabaráttunni. Án sýnilegs árangurs.
Davíð Oddsson er enn skráður ritstjóri Morgunblaðsins, eins og ekkert hafi í skorist.
Sigurjón M. Egilsson
