Þegar neytendur lögðust á eitt og sögðust ekki eiga viðskipti við fyrirtæki sem hækkuðu eða ætluðu að hækka vöru á sama tíma og flest okkar þurftum að sættast á launalækkanir. Vegna efnahagsástands eftir hrun. Við munum þetta.
Þá skrifaði ég, að ég ætlaði aldrei, aldrei aftur að kaupa brúnegg, þau voru nefnilega hækkuð í verði. Umræða skapaðist og eigandi eggjabúsins hætti við verðhækkunina. Sættir tókust.
Svo kom þetta. Helvítis fokking fokk. Mér er vel við dýr. Mér þykir vænt um dýr.
Verð að játa að ég hef aldrei hrifist af köttum. Það breytir því ekki að ég man ljóst að þegar ég var í sveit, hjá vondu fólki, að ég og bóndinn gengum meðfram jökulá, og með okkur voru tveir hundar og köttur. Þar sem við gerðum hlé á göngunni og stóðum á árbakkanum, gerði bóndinn nokkuð sem ég get ekki gleymt. Hann setti rist hægr fótar undir maga kattarins og sparkaði honum út í ána. Mér brá illa. Vissi ekki þá að kettir geta synt. Augnablikið sem leið í vafa um hvort köttur dræpist, hvort ég ætti að fara á eftir honum eða hvort hann kynni að senda varð mjög langt. Hann synti að bakkanum og ég gat hjálpað honum á þurrt land.
Þessi athöfn var viðbjóðsleg. En, myndirnar úr hæsnabúunum í gærkvöldi, sýndu margfalt verra hugarfara en hinn illi og slaki bóndi sýndi þegar hann sparkaði varnarlausum ketti í ískalda og strauþunga jökulá.
Eigendur eggjabúsins hafa blekkt mig, þeir hafa platað mig, þeir hafa vilt um fyrir mér og þess vegna er mér nóg boðið.
Ég finn til vanmáttar. Get ég engum treyst? Ég reyni allt sem ég get til að eiga viðskipti við gott og heiðarlegt fólk. Hér eru til fjögur brúnegg. Þau verða ekki borðuð.
