Samgöngukerfið okkar er illa farið eftir langvarandi sinnuleysi. Menntakerfið er staurblankt og íslenskir háskólar, til að mynda, reknir fyrir mun minni peninga en tíðkast á hinum Norðurlöndunum og heilbrigðiskerfið, hvað skal segja. Það er rekið með svo ólíkum hætti hér á og á hinum Norðurlöndunum, að við erum varka samanburðar hæf. Hér er talað um tvo ólíka heima.
Það er ekki svo langt síðan að oflátungar í nafni Viðskiptaráðs komust að þeirrri niðurstöðu að við ættum að hætta að bera okkur saman við hin Norðurlöndin, þar sem við stæðum svo framar í öllum tilfellum.
„Viðskiptaráð leggur til að Ísland hætti að bera sig saman við Norðurlöndin enda stöndum við þeim framar á flestum sviðum. Ísland ætti þess í stað að bera sig saman við þau ríki sem standa hvað fremst á hverju sviði fyrir sig,“ þessi var boðskapurinn.
Í Þjóðbraut í kvöld verður gerður samanburður milli Íslands og hinna Norðurlandanna í heilbrigðismálum. Þar kveður við annan tón en frá Viðskiptaráði forðum daga.
Útgjöld til heilbrigðismála hér á landi hafa aukist mun hægar en í nágrannalöndum og litlu fé er varið til uppbyggingar í innviðum kerfisins. Heilbrigðisútgjöld uxu hlutfallslega lítið á uppsveiflu árunum 2005-2009, mun minna en í nágrannalöndum og drógust svo hlutfallslega mikið saman á árunum eftir hrun. Heimilin juku samt sem áður útgjöld sín til heilbrigðismála fyrstu árin eftir hrun meðan framlög hins opinbera drógust saman. Þetta hefur leitt til þess að kostnaðarhlutdeild sjúklinga í heilbrigðiskerfinu er orðin allt of mikil. Hætta er á að langtíma fjársvelti og lítil innviðauppbygging dragi úr gæðum þjónustunnar og komi niður á getu heilbrigðisþjónustunnar til að veita landsmönnum heilbrigðisþjónustu í fremstu röð.
Sannanlega erum við, alla nú sem stendur, fremri nágrönnum okkar í fótbolta, öðru ekki.
Sigurjón M. Egilsson.
