Öll mín egg, sem og mestan annan mat, kaupi ég í verslunum. Verslunum sem hafa tekið að sér að vera milliliður í þeim viðskiptum. Þegar verslanir hafa árum saman selt okkur vörur sem standast fjarri það sem sagt er, ber þá kaupmaðurinn enga ábyrgð? Getur kaupmaðurinn, fullkomlega ábyrgðarlaus, hagnast verulega með því að selja mér og þér eitthvað allt annað en við héldum að við værum að kaupa, í hans verslun?
Forráðamaður sjávarútvegsfyrirtækis talaði við mig í gær. Hann sagði sitt fyrirtæki selja meginþorra þess sem þeir framleiða til sama fyrirtækis í Evrópu. Viðskiptasagan er orðin löng og með öllu hnökrlaus. „Samt koma þeir hingað án þess að gera boð á undan sér. Þeir skoða, aftur og aftur, hvort við höfum gefið eftir í framleiðslunni, hvort hreinlætið sé einsog gert er ráð fyrir og svo framvegis. Þetta gera þeir þrátt fyrir að aldrei hafi neitt komið upp á. Þeir selja fiskinn áfram og þar byrjar þeirra ábyrgð og þeir verða að vera vissir um ágæti þess sem þeir kaupa og þeir selja,“ sagði viðmælandi minn.
Hann sagði mál einsog Brúneggjarmálið aldrei geta þróast í sjávarútvegi.
Hvað þá með íslenskuna versunina? Hefur hún engar skyldur? Ber hún enga ábyrgð? Það var hjá henni sem eggin voru keypt og seljandi vöru getur varla og má varla benda á opinbera eftirlitsstofnun og skýla sér bak við hana.
Hér er ekki dregið úr ábyrgð framleiðendans, Matvælastofnunar og ráðuneytis. Óheilindi eins, yfirsjón eða aulaskapur einhverra firrir aðra ekki ábyrgð.
