Hann er merkilegur lestrar pistillinn sem Lilja Mósesdóttir skrifar á heimasíðu sína. Lilja er doktor í hagfræði og gerði tilraun til að taka þátt í störfum Alþingis. Var kjörin á þing en var afar ósátt við framgang sinn þar. Taldi að menntun sín yrði notuð í þeim miklu verkum sem vinna varð eftir kosningarnar 2009.
Lilja komst hvergi að.
Í dag er hún ekki síður gagnrýnin en þá. Í nýjum pistli segir hún nokkuð sem verður að fá okkur til að taka eftir:
„Samstarfsaðilar hrægammanna á Íslandi og fjölmiðlar þeirra lögðu mikið á sig í aðdraganda síðustu kosninga til að tryggja kjör flokka sem ekki ógnuðu hagsmunum þeirra. Það tókst og hrægammarnir fengu 400-500 milljörðum meira í sinn hlut við uppgjör föllnu bankanna, þar sem þeim var aðeins gert að greiða stöðugleikaframlag en ekki stöðugleikaskatt.“
Þarna sakar Lilja fjölmiðla um að hafa verið of deiga, jafnvel að þeir hafi meðvitað spilað með þeim sem mestra hagsmuna áttu að gæta; fjandans hrægömmunum. Sem við vitum svo sem ekki hversu margir eða hvaða Íslendingar eru í hópum hrægamnanna.
Nú er áfanga fagnað. Þjóðin á að fagna, segja þeir sem ráða för. Sigur er sagður hafa unnist á snjóhengjuvandanum. Lilja Mósesdóttir fagnar ekki, heldur skrifar:
„Losun aflandskróna út úr hagkerfinu er gleðiefni fyrir hrægamma sem keyptu aflandskrónueignir á brunaútsölu eftir hrun og íslenska fjárfesta sem hafa skráð eignarhaldið á erlend aflandsfélög. Þessir aðilar geta nú farið út úr hagkerfinu með „eignir sínar“ á meðan íslenskur almenningur, fyrirtæki og lífeyrissjóðir sitja eftir innan fjármagnshafta. Hér er í raun verið að verðlauna þá Íslendinga sem nota aflandsfélög til að fela eignarhald sitt til að sniðganga lög og skatta.“
Vá, vont ef satt er, hjá Lilju Mósesdóttir, sem svo sannanlega er læs á þessi mál en margir aðrir, jafnvel þeir sem vildu ekki þiggja kunnáttu hennar þegar hún bauð hana fram.
Sigurjón M. Egilsson.
