Mörg ár eru síðan að ég fór á málverkasýningu Stefáns Jónssonar frá Möðrudal, Stórvals. Þá var bókin, Fjallakúnstner segir frá, nýkomin út. Pjetur Hafstein Lárusson hafði sett saman bók um listamanninn sérstaka. Ég keypti bókina.
Ef ég man rétt hefst hún á þessari setningu: Það er ekki amalegt að hafa eftir manni einsog mér, annar eins lindarheili og ég nú er.
Bókin er í miklu uppáhaldi hjá mér. Ekki síst vegna áritunar listamannsins. Meira um það rétt á eftir.
„Það er sama til hvaða mælikvarða er litið. Á þremur árum hefur ríkisstjórn Íslands náð árangri sem er einstakur í samanburði við önnur þróuð ríki. Slíkt gerist ekki af sjálfu sér.“ Þetta er upphaf greinar Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar í Morgunblaðinu í dag. Við þennan lestur rifjaðist upp fyrir mér fyrsta setningin í bókinni um Stefán Stórval. Það bara gerðist.
Stefán áritaði bókina, en varð á að skrifa essið í upphafi nafns síns öfugt. Þegar hann áttaði sig á mistökunum, sagði hann með sinni sérstöku röddu. „Hvað er ég að gera, er ekki essið öfugt?“ Og bætti við: „Ég laga það bara.“ Og úr varð ljótasta átta sem ég hef séð. Listamaðurinn skammaðist sín þegar hann leit á verk sitt, og sagði: „Viltu lamb?“ Sem ég þáði og hann teiknaði lamb á saurblað bókarinnnar.
Hvert og eitt okkar ræður hvort það lesi grein Sigmundar Davíðs í Mogganum, en endilega lesið bókina Fjallakúnstner segir frá.
