Eðlilega er um fátt meira talað en stjórnmál og stjórnmálafólk. Hér heima og í Bandaríkjunum. Þegar sjónvörpin sýndu frá komu Katrínar Jakobsdóttur til Bessastaða í gær og samtöl við hana og Guðna Th. Jóhannesson var sýnilegt, og öllum ljóst að allt annað fólk var til svara á Bessastöðum en áður.
Guðni Th. Jóhannesson virðist ætla að verða fínasti forseti. Guðni er laus við alla tilgerð og hefur, að því er virðist, óþvingaða framkomu og nærveru. Honum fylgir allt annað yfibragð en forvera hans. Án þess að nokkur ástæða sé til að gagnrýna Ólaf Ragnar Grímsson. Það var vitað fyrir að þeir eru ólíkir menn og það sést glögglega. Guðna er eflaust mjög treystandi til að sinna embættinu af fullum sóma.
Katrín Jakobsdóttir kom til Bessastaða í gær. Hún sagðist ganga auðmjúk til verka. Það eitt er nýr tónn. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sýndi ekki auðmýkt þau ár sem hann var forsætisráðherra. Bjarni Benediktsson sagði fyrir fáum dögum, þegar hann var að reyna að mynda ríkisstjórn, að það verk væri honum ekki persónulegt keppikefli. Það er bara fallegra þegar fólk nálgast stórt hlutverk af auðmýkt. Og meira traustvekjandi.
Donald Trump er verðandi forseti Bandaríkjanna. Hann virkar sem hættulegur asni. Það sem hann segir er stundum svo einkennilegt að það tekur varla tali. Hann er tiltölulega nýr í Repúblikanaflokknum. Sá flokkur situr uppi með gerðan hlut. Hann verður að koma böndum á Trump og sjá til þess að verðandi forseta verði gert erfitt með að framkvæma allt það sem hann talar um. Hann hefur þegar hrætt milljónir manna, bæði innanlands og utan, stórskaðað efnahag Bandaríkjanna og annarra ríkja. Manninn verður að passa.
Breytingarnar hér heima virðast vera til góðs. Svo er ekki í Bandaríkjunum.
