Þar sem ég sat í gærkvöld og hlustaði á ræðu Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, formanns Framsóknarflokksins, á miðstjórnarfundi flokksins í Hofi, hugsaði ég einkum tvennt.
Annað var að flutningurinn og glærurnar allar minntu mig á fund á efstu hæðinni í Kaupþingi árið 2006 þar sem Hreiðar Már og Sigurður Einarsson skutu á loft hverri glærunni af öðru til að sannfæra nærstadda um eigið ágæti og ágæti Kaupþings.
Hitt var að mér fannst ræðan vond. Hið minnsta ekki góð. Athygli fundargesta var færð eins langt frá vanda Framsóknarflokksins og hugsast gat. Þeim var með glærum og orðum skotið á sporbaug. Langt frá raunveruleikanum.
Ég ætlaði að skrifa um innihaldsrýra ræðu formanns Framsóknarflokksins. Þess þarf ekki. Guðni Ágústsson er búinn að setja punktinn aftan við formannstíð Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar.
