Símtalið og versta martröð foreldra varð að veruleika... (myndir)

29.október var ósköp venjulegur dagur hjá Halstead fjölskyldunni í Georgíu í Bandaríkjunum. Stacy byrjaði þennan sólríka mánudagsmorgunn á að skutla 2 ára syni sínum í leikskólan, en hélt síðan til vinnu. 

En það breyttist allt þennan dag.

Versta martröð foreldra varð að veruleika.

Um klukkan 11, var hringt í Stacy í vinnuna:

,,Sonur þinn lenti í slysi, þið verðið að koma strax.”

Stacy segist ekki einu sinni hafa þorað að spyrja hversu alvarlegt slysið hefði verið. Hún heyrði það bara strax að eitthvað mjög alvarlegt var á ferð. Á leiðinni velti hún því samt fyrir sér hvað gæti verið málið: Hafði hann kannski handleggsbrotnað? Fótbrotnað?

Á leiðinni á leikskólan, var hringt aftur. Sjúkrabíll hafði flutt Tripp á nærliggjandi sjúkrahús og hún var beðin um að koma þangað. Stacy hringdi í eiginmanninn og mömmu sína, sem héldu líka strax af stað á spítalan.

Þriðja símtalið kom stuttu síðar. Stacy var enn á leiðinni á sjúkrahúsið. Í þetta sinn var ráðgjafi í símanum, sem sagðist aðstoða fólk við alvarleg áföll.

Það var þá sem Stacy fékk sjokk! 

Á sjúkrahúsinu skýrðust málin. Tripp hafði verið að leika sér við girðingu leikskólans. Leikurinn var saklaus eltingaleikur sem gekk út á það að krakkarnir hölluðu sér að grindverkinu, töldu síðan upp að þremur og hlupu síðan af stað. ,,Einn, tveir, þrír....og af stað!”

Allt í einu heyrðist hræðilegt hljóð.

Stór og þung grein úr gömlu tréi brotnaði og féll til jarðar. Hún lenti beint ofan á höfði Tripp, sem féll til jarðar og í fyrstu héldu allir að hann væri dáinn. Það sem varð honum þó til lífs, var að girðingin tók hluta af þunga greinarinnar þannig að höggið á hann var ekki eins mikið. ,,Sem betur fer stóð hann við girðinguna” sögðu kennararnir sem urðu vitni að slysinu.

Stacy létti þó mikið þegar hún sá son sinn. Hann var sofandi og ekkert blóð að sjá. Kannski var þetta ekkert svo alvarlegt eftir allt saman?

Læknarnir báru þeim hins vegar slæm tíðindi. Svo alvarlegt var höfuðhöggið að Tripp var vart hugað líf. Drengurinn var strax fluttur í aðgerð og lýsir Stacy næstu klukkustundunum sem erfiðustu upplifun sem þau hjónin höfðu upplifað. Myndi drengurinn þeirra lifa af eða deyja?

Tripp var á gjörgæslunni næstu daga á eftir og á föstudeginum, var ástand hans óbreytt frá því á slysadegi. Foreldrarnir sváfu á sjúkrahúsinu því í raun var aldrei vitað hvort Tripp hefði þetta af.

Loks stungu læknarnir uppá aðgerð, sem þeir sögðu þó hættumikla. Faðir Tripp, Bill, spurði þá lækninn:

,,Ef þetta væri sonur þinn, hvað myndir þú gera?”

Læknirinn svaraði því til að hann myndi taka áhættuna um aðgerðina. Úr varð að Tripp fór aftur í aðgerð.

Næstu þrjár vikurnar, sáust lítil merki um bata smátt og smátt. Tripp var tekin úr öndunarvél, opnaði augun og endaði loks í endurhæfingu.

Næstu mánuðina, dvaldi Tripp á endurhæfingarmiðstöð og fjölskyldan gladdist yfir hverju litlu skrefi sem sýndi átt að framför og bata.

EN....

... í febrúar, liðlega ári frá slysinu, fengu þau enn aðrar fréttirnar: 

Meiðslin í heila gerðu það að verkum að líkami Tripp var smám saman að stirðna upp. Við þessu var hægt að gefa honum meðal til að slaka aðeins á vöðvunum, en það var ekki nóg.

Aftur var skundað með drenginn í aðgerð en þá gerðist það, sem hafði í rauninni alvarlegri afleiðingar en slysið sjálft: Tripp fékk alvarlega sýkingu og hefur aldrei náð sér síðan. Öll framförin sem hafði náðst mánuðina á undan, var fyrir bí.

Í þetta sinn, var staðan enn verri en áður: Engin von var til þess að Tripp gæti lyft hönduð, kyngt mat eða einhvern tíman sparkað bolta. Og það sem verra var: Foreldrarnir sáu að nú var Tripp fyrst farið að líða verulega illa.

Tárin runnu niður kinnar.

Í fimm heilar vikur, var ástandið hreinlega ömurlegt. En þá fór líkami Tripp að vinna á sýkingunni. Í mars árið 2013, fékk Tripp síðan að fara heim.

Lífið hjá Halstead fjölskyldunni hefur breyst mjög mikið frá því árið 2012. Um tíma fluttu þau til foreldra Stacyar en í dag fá þau aðstoð frá hjúkrunarfræðing sem kemur heim. 

Tripp var samt eins og lokuð skel. Hann horfði aldrei í augun á neinum. Líkaminn var allur stífur og hann kastaði upp að minnsta kosti 10 sinnum á dag. Litli drengurinn sem hafði vanist af bleiu, var kominn með bleiu á ný.

Nú eru 3 ár síðan slysið varð og fjölskyldan hefur fyrir löngu fundið rútínuna sína á ný. Vissulega er hún önnur en þau sáu fyrir sér á sínum tíma, en bæði Stacy og Bill eru þakklát fyrir það sem þau eiga. Þar gerði það gæfumuninn að smátt og smátt, fór Tripp að geta sýnt þeim smá merki um tjáningu og viðbrögð. Merki sem þau eru aðeins farin að geta lesið úr og túlkað.

Tripp fer í skóla fyrir börn með sérstakar þarfir. Foreldrarnir trúa því að það séu stundir og umhverfi sem hann njóti þess að taka þátt í. Á síðustu þremur árum, hefur hann farið í um 20 aðgerðir og á eflaust eftir að fara í jafnmargar enn.

,,Foreldrar vilja ekkert fremur en það að börnin þeirra séu ánægð og eigi góða æsku. Ég held reyndar að það sé alveg tilfellið hans því Tripp fer út um allt!”

Stacy segir að fyrst og fremst snúist svona áföll um að læra að lifa með því og læra að biðja um hjálp. Margir reyni að takast á við áföll ein og sér en til þess að geta lært að lifa með breytingunum, sé lykilatriðið að þiggja hjálp og biðja um hana þegar þarf.

Þegar Stacy er spurð að því, hvernig hún komist samt yfir erfiða tíma eða daprar hugsanir, svarar hún:

,,Stundum er ég bara í þvottinum eða að vaska upp, þegar ég finn allt í einu þörf á því að bara halda á litla barninu mínu. Finna samveruna við hann og reyna að sýna honum hversu heitt ég elska hann. Þá legg ég allt frá mér og tek hann í fangið. Mér finnst þetta hjálpa. Við erum líka bara svo ánægð með að hafa ekki misst hann.”

Theadvertiser

Zetan er í eigu Spyr.is, samstarfsaðila Hringbrautar. Þú sendir spurningar og sérð svörin á spyr.is en fréttir og annað efni á hringbraut.is. Fylgstu líka með fjölbreyttri innlendri sjónvarpdagskrá Hringbrautar öll kvöld vikunnar: rás 7 hjá Símanum og rás 25 hjá Vodafone. Við erum málefnaleg, fróðleg, lífleg og ókeypis!