Á alþjóðlegum baráttudegi kvenna síðastliðinn sunnudag kom nokkur hópur fólks saman á melnum við gömlu Loftskeytastöðina.
Vigdís Finnbogadóttir, menntamálaráðherrann og rektor Háskóla Íslands tóku þar fyrstu skóflustungurnar að nýju húsi háskólastofnunar í erlendum tungumálum sem kennd er við hana.
Þegar þau stóðu þarna forsetinn fyrrverandi (sem er þó í hugum margra meira verandi en fyrrverandi) og menntamálaráðherrann kom upp í hugann opnunarviðtalið við Vigdísi Finnbogadóttur hér á Hringbraut á dögunum. Það var einkar persónulegt en um leið fullt af góðum og þörfum ábendingum. Eðlilega vakti það því nokkra athygli.
Vigdís rifjaði meðal margs annars upp í þessu viðtali árin í Menntaskólanum. Þar sagðist hún hafa verið ein í strákahópi, eða gáfumannagengi eins og hún nefndi hann, sem kom saman til að velta fyrir sér heimspekilegum efnum. Hún sagðist sakna þess að við ættum enga heimspekihefð. Síðan lét hún þá skoðun í ljós að þörf væri á því að kenna meiri heimspeki í skólum.
Hún hélt því fram að við hefðum gagn af því að rökræða. Og svo spurði hún: „Af hverju lærum við það ekki?“
Að vísu er það svo að ekki er unnt að gefa öllu því sem góðu fólki flýgur í hug aukið rými í námsskrá. En fram hjá hinu verður ekki horft að Vigdís víkur hér að þeirri undirstöðu menningar og lýðræðis sem fengið hefur heldur lítið pláss við hlið sérhæfðari námsgreina. Gæti samt sem áður ekki verið nokkur auðnubót í því að gera þjóðina hæfari til rökræðu?
Illugi Gunnarsson hefur verið röggsamur í menntamálaráðuneytinu og áhugasamur um kerfisbreytingar. Spennandi gæti verið að heyra hann leggja orð í belg í um þessa brýningu Vigdísar Finnbogadóttur um heimspekina og rökræðuna.
